RAS (1928-1978)
Den Haag
1928 - Heden

H.v.v. RAS

Sportpark Albarda
Albardastraat 15
2555 XP Den Haag ZH
Postbus 53116, 2505AC
Tel. 070-3681868
Site: http://www.hvvras.nl/

De oprichting van RAS

De oprichtingsvergadering van RAS werd gehouden op 28 juli 1928 in de bovenzaal van Café-Restaurant EMMA aan het Regentesseplein. Onder leiding van de heer N. Wolters werden die avond 36 mensen lid van de vereniging en mocht de club 20 donateurs inschrijven. Bij acclamatie werden de heren Jacobs, Beurskens, Schaaf, Traksel en Wolters tot voorlopige bestuursleden gekozen. Na korte tijd trok de heer Beurskens zich echter alweer terug. Hij werd vervangen door de heer Vleeming.

Aan die oprichtingsvergadering waren enkele turbulente jaren vooraf, waarin steeds werd geprobeerd een vereniging van de grond te tillen met als doel een sportvereniging voor het administratief personeel van 's Rijks Belastingen. Vele pogingen werden begin jaren 20 in de kiem gesmoord, doordat er steeds onvoldoende belangstelling bleek te bestaan onder de h.h. ambtenaren. In 1926 was er weer een mislukte poging. Er werd toen geprobeerd samen te werken met de vereniging AVV (Ambtenaren Voetbal Vereniging). Na een korte periode van vruchtbare samenwerking werd echter de vereniging na een "onderling conflict" weer ontbonden. In 1928 werd wederom een poging ondernomen om te komen tot een sportvereniging voor Rijksambtenaren. Ondanks de lage verwachtingen was de respons op de op vele kantoren uitgedeelde circulaire, waarin het doel ("Beoefening van verschillende soorten van sport") uiteen werd gezet, boven verwachting en dus werd er besloten tot de al eerder gememoreerde oprichtingsvergadering in het establishment EMMA.

In het oprichtingsjaar zijn er twee ledenvergaderingen gehouden. De eerste was de al genoemde oprichtingsvergadering; de tweede op 26 september. Tijdens die vergadering werd besloten toe te treden tot de zaterdagmiddagcompetitie van de Haagse Voetbalbond. Er kon een veld in onderhuur worden verkregen in Kijkduin (bij het eindpunt van de toenmalige buslijn M) en de clubkleuren werden bepaald op geel-zwart. De contributie werd vastgesteld op 50 cent per maand voor spelende leden en 3 gulden per jaar voor donateurs. In die tijd toch een aanzienlijk bedrag.....

Op 6 oktober 1928 speelde RAS haar eerste wedstrijd. Tegen KLM werd met 6-5 verloren in de strijd om de zogenaamde "Zilveren Ooievaar" een door de "Sportkroniek" ter beschikking gestelde trofee.
Een negental verenigingen streed om deze beker, waaronder Duinoord, Scheveningen, HGA en Nefala (het huidige Nationale Nederlanden). Helaas kon het hele programma in de strenge winter van 1928 niet worden afgewerkt, zodat er dat jaar geen winnaar werd aangewezen van de wisselbokaal. Toen de competitie werd stilgelegd stonden onze helden overigens op de voorlaatste plaats. Niet verwonderlijk, want er werd gespeeld tegen teams die al vele jaren verder waren in hun ontwikkeling. Met name de nodige "ausdauer" werd node gemist, zo luidde de verklaring van de heren eerste elftalspelers.
Het eerste team van RAS bestond uit de volgende spelers: Maartense, Burgers, Roosdorp, Jonker, Van Doesburg, Visser, Kruit, Van Riel, Reneman, Spaa en Prins.

R.A.S. kon in het eerste jaar van haar bestaan op een, in alle opzichten, voorspoedig jaar terugzien, temeer daar ook de geldmiddelen door het aanwezig zijn van een goed batig saldo geen zorg baarden. Het bestuur besloot dan ook tot het geven van een feestavond op zaterdag 28 september 1929 in de bovenzaal van het café-restaurant "De Gallerij" aan de Laan van Meerdervoort te Den Haag.

De jaren 1930 t/m 1939

Ook in het tweede seizoen (1929-1930) speelde R.A.S. weer in de zaterdagmiddag competitie van de Haagse Voetbalbond. Na een vinnige beslissingswedstrijd behaalde voetbalvereniging H.G.A. verdiend het kampioenschap van de HVB-Klasse binnen. R.A.S. eindigde dit seizoen van de elf teams op een negende positie. In vergelijking met het vorige seizoen een geringe verbetering want toen eindigde men als laatste.

Door een conflict tussen de verhuurder en voetbalvereniging T.O.G.O. werd deze club het bespelen van het terrein geweigerd waardoor ook R.A.S. alle aanspraken verloor. De Stichting Haagsche Sport- en Speelterreinen zorgde er echter voor dat R.A.S. een nieuw speelterrein kreeg toegewezen aan de Van Tuijllstraat te Voorburg, hetgeen een flinke verbetering mocht worden genoemd.
Door de aanmelding van enige goede voetballers kon het eerste elftal van R.A.S. in het seizoen 1931-1932 beslag leggen op de eerste plaats in de competitie. Echter door omstandigheden werd deze "eerste echte competitie" niet geheel beëindigd en hierdoor kon de Haagse Voetbalbond dan ook helaas geen kampioen aanwijzen. De eindstand aan kop in de HVB-Klasse was als volgt: 01. R.A.S. 16-27 (90-42), 02. SVPT 13-20 (71-39) en 03. NEFALA 16-19 (77-56). Een poging om aan het begin van het seizoen 1931-1932 bij de afdeling voetbal een tweede elftal in te schrijven lukte helaas net niet.

Het eerste lustrum werd binnen R.A.S. niet gevierd. Reglements-wijzigingen waren er de oorzaak van dat het gehele bestuur aftrad. Op de Algemene Ledenvergadering in oktober 1933 werd bij R.A.S. het volgende bestuur gekozen: P.dvokaat (voorzitter), D.P.Maartense (secretaris), C.Vleeming (penningmeester) en H.Vos (commissaris).
De jaren 1934 t/m 1937 gaven bij R.A.S. op bestuurlijk vlak een tamelijk rustig beeld te zien. Op sportief gebied waren de resultaten in deze jaren niet denderend te noemen. Ondanks deze niet zo beste resultaten steeg het aantal leden zelfs zo, dat R.A.S. op een gegeven moment met een tweede- en derde-elftal aan de competitie kon deelnemen.
Tijdens het seizoen 1937-1938 betrok R.A.S. wederom een ander terrein, ditmaal aan de Schimmelweg te Rijswijk. Op 23 april 1938 werd dit terrein feestelijk in gebruik genomen. De resultaten van de drie R.A.A.-elftallen in seizoen 1937-1938 waren als volgt: R.A.S.1 eindigde op de één na laatste plaats in de 1e Klasse B, het tweede en derde elftal in de middenmoot van resp. de reserveklassen A en C.
In 1938 werd er wederom een nieuw bestuur gekozen, ditmaal uit J.Traksel (voorzitter), P.Advokaat (secretaris), C.Vleeming (penningmeester), N.Wolters en H.Vos. In dit jaar vierde R.A.S. ditmaal wel haar jubileum. I.v.m. het bereiken van het tweede lustrum organiseerde de feestcommissie een "feestvergadering", waarbij aan het bestuur een fraaie medaille-kast werd aangeboden. Tevens werd er op 27 augustus 1938 een auto- en druiven-tocht gehouden.

Het eerste officiële kampioenschap van R.A.S. kon gevierd worden op 18 maart 1939. Het tweede elftal werd op die dag kampioen van de Reserve 1e Klasse, door SVGEB met maar liefst 11-1 te verslaan.
In augustus 1939 was de dreiging van een oorlog goed voelbaar. De mobilisatie had ook bij de R.A.S.-spelers een grote impact want er waren nog maar nauwelijks spelers voor twee elftallen.

De jaren 1940 t/m 1949

Op 29 februari 1940 bereikte het bestuur het bericht dat Nico Wolters, initiatiefnemer en oprichter van R.A.S., na een ernstige ziekte was overleden.
De Tweede Wereldoorlog was, het zal u niet verbazen, een moeilijke tijd voor onze vereniging. De oorlog, die op 10 mei 1940 in ons land was uitgebroken, bracht onzekerheid onder de vele RAS-spelers die onder de wapenen waren geroepen. Na de capitulatie was het Wijnants die als laatste (op 17 juni 1945) terug kwam uit het krijgsgevangenkamp. Gelukkig waren alle RAS-leden die hadden gevochten tegen de Duitse bezetters er heelhuids afgekomen.
Ten aanzien van de sportieve prestaties in de Oorlog zullen wij ons beperken tot de mededeling dat er in competitieverband werd gevoetbald en er jaarlijks ook werd deelgenomen aan de zogenaamde "Moolenburgh"-bekerwedstrijden. Deze wedstrijden werden altijd gespeeld op het R.A.S.-terrein waarbij ook "belastingcollega's" van andere steden deelnamen.

Op de Algemene ledenvergadering van 23 augustus 1941 werd P.Advokaat, i.v.m. zijn verdienste voor de club, tot Ere-lid benoemd. De heer Advokaat verhuisde naar de gemeente Roosendaal. Op 20 januari 1941 bestond RAS eigenlijk twaalf en een half jaar maar het bestuur vond dit, gezien de omstandigheden, geen reden om dit te vieren tot een feestje, vond het bestuur destijds. Het 15 jarig bestaan werd overigens wel gevierd en wel op 17 juli 1943. Uiteraard werd dit feest weer in het befaamde café EMMA, wat zo'n belangrijke rol heeft vervuld in de beginjaren van de vereniging, gevierd.
Dat de vereniging de moeilijke oorlogsjaren heeft overleefd heeft het met name te danken aan de heren Traksel, Vleeming, Jonkier, Maartense en Vos. Zij hebben in de oorlogsjaren alles in het werk gesteld om de club te behouden en dat is gelukt, ondanks vele moeilijkheden. R.A.S. is deze heren dan ook nog steeds veel dank verschuldigd.

Voorzitter Traksel was het die de eerste vergadering na de bevrijding mocht openen. Zijn eerste woorden waren: "Nederland is herrezen, wij hebben onze vrijheid terug, zo ook onze sportvereniging...". De eerste na-oorlogse vergadering, op 7 juli 1945, werd om half drie geopend door een korte herdenking voor de leden T. Veen en Heidema, die door de Duitsers waren gefusilleerd.
Op donderdag 8 november 1945 werd er op de Algemene ledenvergadering het volgende R.A.S.-bestuur gekozen: Traksel (voorzitter), Roos (secretaris), Vleeming (penningmeester), Maartense en Paulides (commissarissen).

Er werd direct na de oorlog ook op een nieuw veld gespeeld. Voortaan was het terrein van de v.v. Quick Steps aan de Nijkerklaan te Den Haag de nieuwe thuisbasis van R.A.S. In het eerste seizoen (1945-1946) werden meteen twee successen behaald. Zowel R.A.S.1 (in 1e Klasse A HVB) als R.A.S.2 wisten op de eerste plaats in de competitie beslag te leggen. Deze kampioenschappen werden precies op de eerste Nationale feestdag na de bevrijding gevierd. De donkere dagen waren voorbij...

Vlak na de oorlog kreeg de Rijks Ambtenaren Sportvereniging er vele afdelingen bij zoals zwemmen, volleybal, tennis, bridge en zelfs toneel.

Van de periode 1946 t/m 1956 bij R.A.S. is bijna het gehele archief van deze club verloren gegaan.

De jaren 1950 t/m 1959

Uit het historische geheugen van oud R.A.S.1-voetballer Ton Geerlink gelukkig toch nog een terugblik op het kampioensjaar van R.A.S. in seizoen 1951-1952.
Zoals gezegd werd het eerste elftal van R.A.S. o.l.v. trainer Frans van der Nock van Gogh kampioen van de 4e Klasse A. In die tijd betekende dit nog geen automatische promotie naar de 3e Klasse maar moest men daarvoor een beslissingswedstrijd spelen tegen de kampioen uit de andere 4e Klasse. In deze promotiewedstrijden moest R.A.S. dus aantreden tegen 's-Gravenzandse SV.
De eerste wedstrijd speelde R.A.S. thuis aan de Nijkerklaan onder toeziend oog van maar liefst 3000 toeschouwers, waarvan 2500 Westlanders. De 's-Gravenzandse SV-supporters zorgden voor een hels spektakel en dat was logisch want R.A.S. werd met maar liefst 1-7 "afgedroogd".
In de terugwedstrijd was bijna heel 's-Gravenzande uitgelopen en maakte het hele dorp zich alvast op voor een grootse huldiging van hun "boys". Trainer Frans zag dit allemaal met lede ogen aan, hield vervolgens en donderspeech en zond een geladen R.A.S.-elftal de mudvolle (5000 toeschouwers) wei in. R.A.S. begon furieus aan de wedstrijd en stond binnen een half uur voetballen met 3-0 voor. Heel 's-Gravenzande kreeg de stuipen op het lijf en met enorm krachtvoetbal kwamen hun helden nog terug tot 3-2, maar daar bleef het bij. De kleine schare R.A.S.-supporters trok zingend door de straten van 's-Gravenzande, er was een derde beslissingswedstrijd nodig.
Deze derde beslissingswedstrijd werd gespeeld op het GDA-terrein in Loosduinen. Zo'n 5000 Westlanders waren weer aanwezig om de zo fel begeerde promotie kracht bij te zetten. Wederom stokte de adem in de keel bij deze suporters toen R.A.S. met 1-0 de leiding nam. R.A.S. kon niet "doordrukken" en toen 's-Gravenzandse SV gelijk maakte brak de Westlandse storm los. Het werd uiteindelijk 4-1 voor 's-Gravenzandse SV en promoveerde hiermee naar de 3e Klasse.
Het kampioenselftal van R.A.S. uit seizoen 1951-1952 bestond uit; Wim Voorman, Piet Poulisse, Bram Eekhout, Tonnie Pijpers, Jan van Dam, Frans van der Nolck van Gogh (trainer), Bram Leonard, Jan van Rutten, Ton Geerlink, Koos van Gelder, Rchard Middeldorp en Epi Leonard.
Achteraf was het misschien maar beter dat R.A.S. niet naar de 3e Klasse was gepromoveerd want de club had in die tijd slechts drie elftallen en geen jeugd.

In 1955 werden alle sportafdelingen van R.A.S. "samengevoegd" in een Personeelsvereniging. Voor de voetbalafdeling werd dit nu pompen of verzuipen want de toenmalige ambtenaren waren niet bepaald enthousiast te noemen over de voetbalsport zodat er veel spelers "van buiten af" voor een groot deel de kwaliteit bepaalde. Het ging zodoende dan ook slecht met de prestaties van het eerste elftal en men degradeerde tot aan de laagste afdeling van de HVB.
Op de jaarlijkse Ledenvergadering van de afdeling voetbal, die werd gehouden op donderdag 28 augustus 1958 in het Palviljoen Zuiderpark, kwam dan ook het voorstel om de afdeling voetbal om te vormen tot een zelfstandige voetbalvereniging en men ging hiermee akkoord. R.A.S. ging hierdoor voortaan verder als RAS (zonder puntjes dus).  Hiervoor, in januari 1958, had de voetbalafdeling overigens al een eigen voetbalbestuur gekozen die bestond uit M.C.P. Stapelkamp (voorzitter), W.A.A.van Dop (secretaris), J.Luis (penningmeester) en de commissarissen A.Geerlink en C.P. van Gulden.
De afdeling voetbal was dus akkoord gegaan met de, mogelijke, afscheiding maar dit voorstel moest nog wel op de Algemene Ledenvergadering van de gehele vereniging R.A.S. worden goedgekeurd. En dit geschiedde, op 25 november 1958 koos een grote meerderheid van de stemmen voor een zelfstandige voetbalvereniging.
De Ere-leden van de Rijksambtenaren-vereniging, die zich in het verleden verdienstelijk hadden gemaakt voor de afdeling voetbal werden verzocht dit Ere-lidmaatschap ook bij de nieuwbakken voetbalvereniging RAS aan te nemen. Aan dit verzoek werd voldaan door de heren Advokaat, Maartense, Paulides en Traksel. Jaap Traksel had zelfs de titel Ere-voorzitter.
Na de afsplitsing tijdens het seizoen 1958-1959 groeide het ledental bij RAS ineens uit naar 114 leden, waaronder 56 werkende senioren en 48 pupillen en junioren. Een behoorlijke groei dus, vooral van de jeugdafdeling, die bij aanvang van het seizoen 1958-1959 nog geen pupillen-elftal voor de competitie op de been kon brengen maar daartoe in februari 1959 wel in staat was. Het belangrijkste probleem bij de jeugdafdeling was waar men het benodigde kader vandaan moest halen. De heren Siedenburg, Nobels, Louman en Van der Vos loste dit probleem op door zich als jeugdleider beschikbaar te stellen.

Een steeds terugkerende "ellende" was de terreinkwestie. RAS had in deze tijd slechts de beschikking over één veld in het Zuiderpark, bij het tweede gedeelte. Naarmate het seizoen vorderde werden steeds vaker wedstrijden afgelast door de slechte gesteldheid van het veld. De kleedgelegenheid van RAS bestond uit een houten keet waarin een trog was aangebracht met aan de bovenzijde koudwater-kranen en de kantine was alleen maar een bemeten snoeptent waarvan, ondanks de afrastering, regelmatig de ruiten sneuvelden. Het bestuur was deze slechte terreinkwestie meer dan zat en deed een beroep op B & W van Rijswijk om in aanmerking te komen voor de huur van twee velden in het nieuw aangelegde "Prinses Irene Sportpark", maar op dit verzoek werd in eerste instantie afwijzend gereageerd.
In december 1959 kwam alsnog het verheugende bericht van de Gemeente Rijswijk dat RAS alsnog in aanmerking kon komen voor een speelveld op het Sportpark Prinses Irene.

Seizoen 1959-1960

Op 2 januari 1960 werd het nieuwe terrein door de senioren van RAS in gebruik genomen. De jeugd bleef echter achter in het Zuiderpark terwijl er 's-winters werd getraind op het veld van Oranje Blauw aan de Schimmelweg te Rijswijk. Een groot voordeel op het nieuwe complex was dat de senioren, tegen een gering bedrag, gebruik konden maken van warme douches en dat was voor de RAS-spelers een ongekende weelde.
Het bestuur van RAS besloot om de contributie voor de senioren te verhogen naar f.2,= per maand. De junioren moesten f.1,= neertellen en de allerkleinsten f.0,75. Een redelijke bron van inkomsten voor de club was indertijd de voetbaltoto, waarmee de heer en mevrouw Van Gulden zo'n 300 uur per seizoen mee bezig waren.
Het tweede- en derde-elftal van RAS vonden in seizoen 1959-1960 kennelijk inspiratie in hun nieuwe omgeving want beide elftallen werden kampioen.

Een kampioenselftal van RAS 2 omstreeks 1960. Staand v.l.n.r.  Toon Bouwman, Luchtenburg, John v.d. Wester, Max v.d. Water, Ruud de Jonge, Leen Kouwen en Henk de Jager. Zittend onbekend jongetje, Eddy Das, Albert Bezoen, John Kuiper, Simon Verwijk en Arie v.d Leeuwen.

Het eerste elftal van RAS ontliep voor de zoveelste keer op het nippertje een degradatie.
Ondanks het nieuwe complex bleef de terreinenkwestie binnen RAS een heet hangijzer want de spreiding tussen de senioren en jeugdafdeling bevorderde nu niet bepaald het clubleven.

Seizoen 1960-1961

In het seizoen week het eerste elftal van RAS af van het vertrouwde beeld door lange tijd mee te strijden om het kampioenschap maar men eindigde uiteindelijk op een derde plaats. RAS 2 moest na één seizoen het veroverde terrein alweer prijsgeven en degradeerde.
Op 15 april 1961 werd RAS opgeschrikt door een ontstellende gebeurtenis. De populaire RAS-voetballer Wim Mittemeyer werd tijdens een wedstrijd tegen PTT 3 getroffen door een hartaanval en overleed ter plaatsen.

Seizoen 1961-1962

Het ledental groeide nog steeds bij RAS en zodoende schreef het bestuur voor het seizoen 1961-1962 maar liefst vijf seniorenelftallen, vier junioren- en ee welpen-team in. In november moest er echter een juniorenelftal worden teruggetrokken. Het eerste elftal verviel helaas weer in de oude gewoonte en ontsnapte met één punt voorsprong op de nummer laatst ternauwernood aan degradatie.
Het eerste verslag van de afdeling junioren vinden we na afloop van het seizoen 1961-1962. De jeugdcommissie bestond uit de heren Louman, Siedenburg, Nobels en Van der Vegt. RAS telde toen 47 junioren en 10 pupillen. Het in die tijd bijzonder sterke eerste jeugdelftal werd kampioen in haar adeling. In 1962 werd ook nog eens voor de eerste maal, op Goede Vrijdag, een toernooi georganiseerd met o.a. de deelnemers DEVJO, JAV, Loosduinen, SV'35 en natuurlijk RAS.

Seizoen 1962-1963

Na lang wachten maar bepaald niet stil gezwegen kreeg het bestuur van RAS in 1962 een zeer heugelijke mededeling dat de club, samen met Duindorp SV en ODB, bewoner mocht gaan worden van het nieuw aan te leggen sportcomplex aan de Albardastraat te Den Haag. Er werd meteen door RAS een commissie gevormd, bestaande uit de heren Advokaat, Geerlink en v.d.Vos, die de besprekingen en toekomstplannen met Duindorp SV en ODB doornamen. Gevolg van één en ander was dat de drie verenigingen bij de ingebruikneming van de nieuwe velden over een prachtige kantine zouden kunnen gaan beschikken naar een ontwerp van het RAS-lid A.Klein.

Seizoen 1963-1964

Voetbalvereniging RAS bleef vlijtig aan het vernieuwen want vanaf het seizoen 1963-1964 werd het RAS-nieuws voorzien van een keurig omslagvel gevuld met advertenties. Eén en ander was tot stand gekomen door de heer Rog.
De KNVB afdeling 's-Gravenhage vond blijkbaar dat RAS, met de in het verschiet liggende velden aan de Albardastraat, genoeg in de watten was gelegd en deelde op 26 oktober 1963 loconiek mee dat met ingang van 27 oktober 1963 geen gebruik meer kon worden gemaakt van veld 3 in het Zuiderpark. Ter compensatie kreeg de club weliswaar veld 8 in het Zuiderpark aangeboden maar daar kon men slechts eens per 14 dagen op terecht. Het RAS-bestuur was het hier totaal niet mee eens en wendde zich direct tot alle mogelijke instanties. Er werd een vervangende speelgelegenheid aangeboden op sportpark "Ockenburgh" maar daar wilde het RAS-bestuur niets van weten. Gelukkig zat het weer wel mee zodat de competitie van alle RAS-elftallen alsnog kon worden afgewerkt.
Het eerste elftal van RAS zette de tendens van de laatste twee jaren voort en eindigde op een vierde plaats.

Seizoen 1964-1965

Ondertussen ging het werk aan de Albardastraat gewoon door en werd in juni 1964 een begin gemaakt met de bouw van de kantine. Onverbrekelijk zal hieraan de naam van de heer W.A.A. van Dop verbonden blijven, die al spoedig de bijnaam "directeur van de Albardastraat" verwierf. Samen met de al eerder genoemde commissie verzette hij bergen met werk. De oplevering van het zo fel begeerde "eigen home" werd op 1 oktober 1964 verwacht echter met de nieuwe velden ging het niet zo denderend en er bestond zelfs een kans dat deze opnieuw ingezaaid moesten worden. Gelukkig bleef deze ellende voor RAS bespaard anders had dit een uitstel van één jaar voor de club betekend.
In het seizoen 1964-1965 kwam er dan toch definitief een einde bij RAS aan de terreinen-ellende want de club verhuisde eindelijk naar haar nieuwe complex aan de Albardastraat. Toendertijd was dat nog een uithoek van Den Haag want de Groen van Prinstererlaan was nog een aangestampt kolenpad en de Albardastraat zelf hield precies bij de ingang van het sportcomplex op. Dankzij het harde werken van zeer velen kreeg RAS de beschikking over twee velden en een kantine.
Op 27 februari 1965 werd de kantine officieel geopend door wethouder Vrolijk. In de maand mei werd er een grote reünie gehouden voor oud RAS-leden die hun ogen uitkeken.
Het tweede elftal van RAS werd dit seizoen kampioen en promoveerde hierdoor naar de KNVB. Het eerste elftal was in de competitie heel lang de "rode lantaarndrager" in de 4e Klasse KNVB maar voor de zoveelste keer werd degradatie op het laatste nippertje ontsprongen. Bij de jeugd werd de A1 dit seizoen kampioen. In april 1965 vond het eerste internationale jeugdtoernooi bij RAS plaats toen er twee schoolelftallen uit Engeland op bezoek kwamen.

Seizoen 1965-1966

De sterk verbeterde omstandigheden werkte bij RAS een explosieve groei in de hand want het aantal leden was bij aanvang van dit seizoen gestegen van 157 naar 198 en het aantal donateurs van 40 naar 96.
Tijdens het seizoen 1965-1966 werd er op het nieuwe complex van RAS de lichtinstallatie in gebruik genomen en hiermee kreeg de club in een kort tijdsbestek de beschikking over een accommodatie waar menig grote voetbalclub jaloers op was.
Helaas was er over dit seizoen ook nog slecht nieuws te melden want het eerste elftal degradeerde van de 4e Klasse KNVB naar de HVB. Het derde elftal van RAS werd in dit seizoen wel kampioen van haar afdeling en promoveerde hiermee naar de res. 1e Klasse.

Seizoen 1966-1967

Het ledental binnen RAS was bij aanvang van dit seizoen opgelopen tot 217, onderverdeeld in 8 senioren-, 5 junioren- en 2 pupillen-elftallen. De resultaten van dit seizoen waren over het algemeen niet om over naar huis te schrijven. RAS 1 herwon het verloren terrein op geen stukken na en bleef op een vierde plaats in de Hoofdklasse HVB steken. Het vijfde elftal van RAS werd dit seizoen de trots van de vereniging door kampioen te worden.

Seizoen 1967-1968

Het seizoen 1967-1968 stond in het teken van het volgende jubileum want de club bestond in 1968 precies 40 jaar. Dit werd gevierd met een trip naar Arnhem waarbij alle elftallen, inclusief de veteranen, uitkwamen tegen de plaatselijke voetbalvereniging E.S.A. Op het einde van de dag vertrok het gehele gezelschap naar Houten voor een uitgebreid diner.
De junioren van RAS gingen ook nog met z'n allen naar een interland wedstrijd

Seizoen 1968-1969

Tijdens het seizoen 1968-1969 hebben er geen benoemingswaardige gebeurtenissen plaatsgevonden.

Seizoen 1969-1970

Vanaf 30 april 1970 beschikte RAS over twee heuse "ridders". Piet Advokaat werd op die dag n.l. benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau omdat hij al meer dan 40 jaar zich verdienstelijk maakte voor de voetbalsport. Een dergelijke eer was al eerder RAS-lid Joop van de Vos te beurt gevallen.

Seizoen 1970-1971

Op zaterdag 15 augustus 1970 werden de plannen om naast "het RAS-nieuws" ook een maandblad uit te geven werkelijkheid. In september rolde het eerste exemplaar van de stencilmachine en de redactie, bestaande uit A.v.d.Hoogenband, P.v.Leeuwen, J.Ludikhuize en H.Strating, was er in geslaagd om een alleszins lezenswaardig blad te maken. De naam "Rasstronaut" was duidelijk geïnspireerd door de Amerikaanse gewoonte in die tijd om allerlei mensen een soort opstapdienst tussen de maan en aarde te laten onderhouden.
Op 9 april 1971 moest RAS afscheid nemen van een prominent lid. Op die datum overleed n.l., na een langdurige ziekte, Jan van Rutten. Zijn nagedachtenis zou later nog geëerd worden door het instellen van de "In Memoriam Jan van Rutten-beker" op de RAS-dag.

Seizoen 1971-1972

Op 29 april 1972 werd het vierde elftal van RAS, dankzij een 7-2 overwinning op Semper Altius 6, kampioen en promoveerde hiermee naar de res. 2e Klasse.
RAS 1 had eveneens goede vooruitzichten op promotie, maar moest dan wel op 13 mei uit van Hoekse Boys winnen. Helaas leed men een 2-1 nederlaag en greep het Vlaggenschip er weer eens net naast. Het tweede elftal deed het dit seizoen minder goed en degradeerde uit de res. Hoofdklasse HVB.

Seizoen 1972-1973

Na twintig jaar trouwe RAS-dienst stapte de heer H.G.H.Huls met ingang van het seizoen 1972-1973 uit het bestuur i.v.m. verhuizing naar Twente. Op 2 september 1972 werd er speciaal voor hem een veteranenwedstrijd gespeeld tussen RAS en ADO, gevolgd door een massaal bezochte receptie. Tijdens deze receptie werd de heer Huls tot Ere-lid van RAS benoemd.
Tijdens dit seizoen werd er aarzelend een begin gemaakt met de oprichting van een damesafdeling, die echter al spoedig levensvatbaar bleek. Het eerste damesteam van RAS bestond uit: Nellie Eversteijn, Joyce van Gils, Yvonne Glaudemans, Gerrie de Hoogh, Yvonne de Lannoy, Joke Markus, Pinkie Midde, Carlo Rog, Corrie Timmer, Tineke Vermeij, Joke Vogels, Mieke Glaudemans, Marian van de Kamp, Ditta Verhagen, Ingrid van der Linden en Corrie van der Zwan.
Het terrein aan de Albardastraat ging onertussen steeds meer op een echt sportcomplex lijken. In maart 1973 werd zelfs tijdens een bestuursvergadering besloten dat er op veld 1 dugouts geplaatst mochten worden.
Het 1e elftal van RAS kwam, na een slechte start, toch nog op een gedeelde tweede plaats in de Hoofdklasse HVB terecht en wel samen met Semper Altius. Hierdoor werd RAS weer eens met een beslissingswestrijd geconfronteerd, ditmaal op het veld van Te Werve. Ondanks het fraaie weer en de vele toeschouwers, die op zaterdag 21 april aanwezig waren, mocht het wederom niet lukken want er werd door RAS met 1-0 verloren. De jeugd van RAS leverde in dit seizoen maar liefst drie kampioenen af, de A2, A3 en C2.
Op 28 april 1973 vond de eerste RAS-dag plaats met een mix-toernooi, een drive-in show en een dansavond. Het was die dag een heus RAS-sfeertje, hetgeen wil zeggen dat de hele dag enorm geslaagd was.

Seizoen 1973-1974

Met ingang van het seizoen 1973-1974 vertrokken de kantinebeheerders "Tante Olga" en "Ome Koos" Kleinee naar Semper Altius. Op een receptie werd afscheid genomen van deze mensen die gedurende 15 jaar een stukje RAS waren geweest.
Ook voorzitter Geerlink stopte ermee. Tijdens de Algemene Ledenvergadering van 6 juni 1973 werd hij door zijn opvolger, C.Flink, tot Ere-voorzitter benoemd.
De dames hadden zich intussen een vaste plaats binnen RAS verworven en werden niet zogenaamd langer bekeken als meisjes die met een bal aan het stumperen waren. Zo kon het ook gebeuren dat op 5 september 1973 het eerste RAS-damestoernooi plaats vond. Omdat het RAS-terrein i.v.m. een onderhoudsperiode niet gebruikt kon worden werd dit toernooi gehouden op het terrein van vv Naaldwijk.
Omdat de aktiviteiten rond de maandblad "de Rastronaut" tot een nulpunt waren gedaald werd Hans Rouw gestrikt door het bestuur als nieuwe redakteur terwijl Loek den Broeder de illustraties van dit blad ging verzorgen.
Op 11 mei 1974 speelde Fred van der Linden zijn laatste competitiewedstrijd voor RAS 1. Deze gebeurtenis werd "gevierd" met een 6-1 overwinning op KMD, waardoor de tweede plaats in de Hoofdklasse HVB werd gehaald. Maar uitgerekend dit seizoen promoveerde alleen de kampioen, dus u raadt het al...... wederom geen promotie voor RAS 1.
De tweede RAS-dag stond in het teken van de WK'74, wat wil zeggen dat de mix-elftallen de namen van de WK-gangers kregen. Winnaar van de 2e RAS-dag werd zodoende Haiti.

Seizoen 1974-1975

Ter voorbereiding op het seizoen 1974-1975 werd er door RAS 1 geoefend tegen Jonathan in Zeist. Na deze wedstrijd gingen de spelers naar Austerlitz, waar men zich uitstekend vermaakte op de kermis en vooral in de bots-autootjes.
In oktober 1974 werd er een nieuwe afrastering om het eerste veld aangelegd en hiermee kreeg het sportcomplex een nog mooier aanzien. Met deze afrastering werd gelijk de aandacht gevestigd op het feit dat deze zich uitstekend leende voor het aanbrengen van reclame-borden.
Eind 1974 werd bekend dat Duindorp SV aan het einde van dit seizoen zou gaan verhuizen naar sportpark Houtrust en onmiddelijk werden er met ODB vergaderingen belegd om de kantine uit te gaan breiden. In eerste instantie waren beide verenigingen van plan om een verdieping op het bestaande clubgebouw te gaan bouwen in de vorm van een "paalwoning" maar dit is er nooit van gekomen.
Om de  aanstormende kosten te drukken werd er een interne lotto georganiseerd die onmiddelij een doorslaand succes werd. De helft van de opbrengst was voor het bouwfonds, de andere helft voor de winnaar(s). De omzet liep al snel op van f.150,- naar rond de f.250,- per week.
Terwijl het seizoen 1974-1975 zich, als gevolg van de alweer vele afgelastingen, krakend te einde sleepte, nam trainer Wienus Schook het besluit RAS te gaan verlaten. Uit waardering voor zijn werk tijdens de seizoenen 1969-1970 en 1971 t/m 1975 werd hem op 16 mei een afscheidsavond aangeboden.

Seizoen 1975-1976

Op 1 juli 1975 vertrok mede-bewoner Duindorp SV naar de velden van Houtrust. In oktober 1975 kwam de heer Jacobs, één van de oprichters van RAS, te overlijden.
Als opvolger van Wienus Schook was voor dit seizoen de van ADO-jeugd afkomstige trainer Jan Lobel aangetrokken. Ook Pieter van der Togt werd, als de nieuwe masseur van RAS, begroet.
Bij aanvang van dit seizoen kwam er van het oefenprogramma bitter weinig van terecht. De onwaarschijnlijk lange en hete zomer zorgde er n.l. voor dat diversen wedstrijden i.v.m. de droogte moesten worden afgelast. RAS 1 maakte in de competitie een goede kans op het kampioenschap. Met nog twee wedstrijden te spelen bezette RAS met 26 punten de eerste plaats, gevolgd door Te Werve (25), HPSV en DORR (beide 24). Het werd een spannende eindfase, waarin DORR de kansen van RAS deed dalen door met 3-1 te winnen van de mannen van trainer Jan Lobel. Te Werve maakte geen fout en werd alsnog kampioen. RAS was nu volledig afhankelijk geworden van de uitgestelde wedstrijd VCS-HPSV. Bij verlies of gelijkspel van de politiemensen zou RAS alsnog weer in de KNVB-klasse komen want in dit seizoen promoveerde n.l. de eerste twee clubs in de eindstand van de Hoofdklasse HVB. Op zaterdag 8 mei 1976 was RAS dan ook massaal aanwezig bij de wedstrijd VCS tegen HPSV. Toen de scheidsrechter om 16.30 uur met de stand 1-1 affloot kwam aan alle onzekerheid een einde. RAS was eindelijk gepromoveerd. Ondanks de hitte vond er meteen een geweldig en langdurig promotiefeest plaats.

RAS 1, in 1976 gepromoveerd naar de 4e klasse. Staand v.l.n.r. Jan Lobel(trainer), Piet van der Togt, Peter Rutjes, Freek Bakker, Loek den Broeder, Rinus de Bruin, Walter Visscher, Cees Glaudemans, John van de Westen, Gerard Massa(grensrechter) en Fred van der Linden(leider). Zittend  John Vogelaar, Gerrie Steyger,Jos Simons, Peter van de Velde, Jan Wilbrink, Henk Verkolf, Hans Massa en Jan ten Kate.

De plannen voor een nieuwe kantine hadden inmiddels vaste vorm gekregen want zowel RAS als ODB kregen een nieuw clubhuis. ODB kon gaan bouwen aan de andere kant van de kleedkamers en RAS mocht de bestaande kantine gaan verbouwen en uitbreiden. Op 1 maart 1976 werd op de Algemene Ledenvergadering door alle leden het groene licht gegeven en RAS kon definitief gaan uitbreiden. Deze uitbreiding besloeg een oppervlakte van ongeveer 60 m2, waarin een nieuwe bestuurskamer, massagekamer, een toiletgroep en een hal met entree werd geprojecteerd. Voorts werd de huidige kantine geheel gerenoveerd en van nieuw meubilair worden voorzien. De totale kosten hiervan bedroeg plusminus 1,5 ton.

Seizoen 1976-1977

De damesafdeling van RAS ging er zo langzaam maar zeker een gewoonte van maken om bij het begin van het nieuwe seizoen in de problemen te zitten. Het team bestond in eerste instantie nog maar uit 9 meiden zodat er dus een dringend beroep gedaan moest worden op een aantal ouwe getrouwen. Ondanks deze toevoer moest dit damesteam regelmatig incompleet het veld in. 
Op 7 augustus opende ODB haar clubgebouw. RAS was nog lang niet zover want in de week van de opening van het ODB-clubgebouw werd er bij RAS pas begonnen aan het metselwerk. Zodoende kon de nieuwe kantine niet op tijd worden opgeleverd maar gelukkig mocht men bij de thuiswedstrijden van het eerste elftal gebruik maken van de ODB-bestuurskamer.
Begin november kon het RAS-NIeuws dan toch melden dat de laatste hand werd gelegd bij de nieuwbouw. In dat artikel stond overigens de namen van de mensen die al hun krachten en vrije tijd gaven aan de totstandkoming van het nieuwe RAS-clubhuis: Jan van de Berg, Ton Peters, Cees Glaudemans, Jan Wilbrink, John Vogelaar, Peter Henny, John Saris en Hans Ludikhuize.
Na maanden van hard werken werd op 30 december 1976 het nieuwe clubgebouw van RAS aan de Albardastraat 15 te Den Haag officieel geopend. Deze officiële opening werd verricht door de oudste supporter van RAS, de 100-jarige Opa Vrolijk.
De opkomst bij de opening was bijzonder groot. Onder het oog van zo'n 205 bezoekers stak opa Vrolijk, na een korte toespraak, de openhaard aan en verrichte daarmee de officiële opening. De heer C. van Herp, voorzitter van de zaterdag-afdeling van de KNVB bood RAS nog een sierlijke klok aan.
Aan alle euforie kwam in de maand mei toch een einde. Het 1e elftal draaide geen best seizoen en dat resulteerde op 21 mei 1977 met een degradatie. Trainer Jan Lobel besloot aan het einde van dit seizoen zijn contract niet te verlengen en werd opgevolgd door de van vv Ornas afkomstige trainer Wim van der Zant.

Seizoen 1977-1978

De jeugdafdeling bij RAS liep gestaag terug, reden voor het jeugdbestuur om een door Lo Wartna ontworpen folder te gaan uitgeven waarin jeugdige voetballertjes werd verzekerd dat hun toekomst bij RAS lag en nergens anders.  Bij de senioren gebeurde er iets merkwaardigs. Toen RAS promoveerde meldde zich bijna geen enkel nieuw lid aan maar na de degradatie kwamen er dit seizoen maar liefst 22 nieuwe spelers bij. Ook de damesafdeling kon dit seizoen zes nieuwe aktievelingen noteren.
Het bestuur van RAS zat overigens flink in de moeilijkheden, want door diversen omstandigheden bestond het nog maar uit vier personen waarvan secretaris A.v.d.Leeuw zich met ingang van seizoen 1977-1978 niet meer herkiesbaar stelde. Op de Algemene Ledenvergadering van 15 juni 1977 werd alles opgelost en het volgende bestuur gekozen: A.Rog (voorzitter), R.Alting (secretaris), C.Flink (penningmeester), Han Rouw (wedstrijdsecretaris), J.Simonis (2e secretaris), E.Das (jeugdvoorzitter), P.den Houting (damesvoorzitter) en J.Ludikhuize (kantinecommissie).
Het seizoen 1977-1978 stond uiteraard voor een groot deel in het teken van het naderende 50-jarige jubileum. Zo kreeg bijvoorbeeld het "RAS-Nieuws" een aangepaste omslag met daarin opvallend veel adverteerders.

RAS 1 ging dit seizoen goed van start in de competitie maar verloor in de tweede seizoenshelft veel punten waardoor de ploeg uiteindelijk op een vijfde positie bleef steken. Het 2e elftal van RAS behaalde dit seizoen de tweede plaats in de res. 1e Klasse B en was nu afhankelijk van het aantal uit de KNVB terugkerende clubs om eventueel nog promotie te kunnen bewerkstelligen. Bij die KNVB-clubs verliep alles naar RAS-wens en zo moest er een beslissingswedstrijd gespeeld worden tegen de nr.2 van de andere res. 1e Klasse, Honselersdijk 2. Deze wedstrijd vond plaats op 20 mei op het terrein van Vitesse Delft. Na een spannende wedstrijd won RAS 2 uiteindelijk, na verlenging, met 2-1 en volgde er een spontaan feest tot in de kleine uurtjes.
De jeugd van RAS ging na afloop van dit seizoen weer op reis en wel naar Duitsland (13 t/m 15 mei) en Maasstricht (26/27 mei). De dames, die voor de tweede keer bij VCS een enorme wisselbeker weghaalden, organiseerde hun eigen toernooi op 1 mei 1978 en toonden zich ook hierin de sterksten van het deelnemersveld bestaande uit Veere, Alphia, Hillensluis, Demos, VCS, ODB en Scheveningen.

Ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van RAS werd gedurende de maand mei een nederlaagserie georganiseerd. De uitgenodigde verenigingen Die Haghe, Hoekse Boys, Semper Altius en SEV speelden tegen alle RAS-elftallen, inclusief jeugd. In totaal werden er zodoende 52 wedstrijden afgewerkt met als eindstand: 1.Semper Altius 12-19, 2. Die Haghe 12-18, 3.Hoekse Boys 12-13 en 4. SEV 12-12.

De officiële receptie van het 50-jarige bestaan van RAS vond plaats op 23 augustus 1978 en 3 dagen later was er een grote feestavond georganiseerd in de Veilinghal aan de Kapelaan Meereboerweg. 

Klik hier voor het vervolg van de geschiedenis van RAS

Naar alle clubs