HVV (1883-1960)
Den Haag
1883 - Heden
Koninklijke H.C. & V.V. H.V.V.
Sportpark De Diepput
van Hogenhoucklaan 37
2596 TA Den Haag ZH
Tel. 070-3248361
e-mail: info@konhcvv.nl
Site: http://www.konhcvv.nl/
Kleur shirt: Geel/Zwart
Kleur broek: Zwart
Kousen: zwart
De oprichting van H.V.V.
Rond het jaar 1880 woonde de twee vrienden Jacobus van Stolk en Willem de Kock van Leeuwen in de buurt van het Statenkwartier, vlabij de Scheveningse Bosjes. Op hun school keerde na een vakantie in Engeland de gymnastiekleraar terug met de attributen van twee onbekende balspelen. Het ene attribuut was voor 'cricket" (waarom dit vernoemd was naar een krekel was een raadsel), en het andere attribuut was "football", een actiever en minder ingewikkeld spel.
De uitleg bij het spel "football" was als volgt: Aan beide zijden van het veld staat een goal. In het veld moeten twee teams staan met ieder 11 man waarvan de dikste of sloomste speler van een team "op doel" moest. Met de bal in hun midden rukt men vervolgens op naar het vijandelijke gebied, om dan de bal in het doel van de tegenpartij proberen te krijgen. Bijna alles mag behalve "hands" (op de twee keepers na).
Beide spelen spraken de jeugd aan en op verschillende plaatsen in de stad werden clubs opgericht, om in eerste instantie cricket te beoefenen.
Jaap van Stolk richtte in 1881 met een aantal vrienden "Olympia" op als cricketclub. Het spel werd 's-zomers en 's-winters gespeeld maar in de winter was het kleumen en afzien, vooral voor de veldspelers die pas in actie kwamen als de bal toevallig in hun richting werd geslagen.
Twee jaar later besloot men ook om te gaan voetballen en dit was het begin van H.V.V. De oorspronkelijke clubkleuren waren rood-wit, deze kleuren zijn nog steeds terug te vinden van het clubhuis en kleedkamers van HVV. De voetballers hulden zich in donkerblauw.
In 1894 stond HVV aan de wieg bij de oprichting van de Haagsche Voetbal Bond, oftewel de H.V.B.
Er volgde een aantal fusies tussen de diverse verenigingen in de jaren na 1878 (het geboortejaar van de oorspronkelijke Haagsche Cricket Club). Het eindresultaat was in 1893 de 's-Gravenhaagsche Cricket- en Footballclub, met twee afzonderlijke maar nauw verbonden verenigingen HCC en HVV.
Geel-zwart werd de officiële clubkleur omdat, zo gaat het verhaal, dat de kleuren van de Gemeente Den Haag zouden zijn....
Het eerste terrein van H.V.V.
Van het Ministerie van Financiën, dat toen eigenaar was van Het Malieveld, kreeg HVV toestemming om van Het Malieveld gebruik te mogen maken om daar te gaan voetballen. Het probleem was echter dat in die tijd nog veel meer clubs en andere gebruikers op deze toestemming van het ministerie konden verheugen zodat voordat de strijd om de bal kon beginnen, eerst een gevecht om een stukje grond gestreden moest worden.
Als het speelveld eenmaal was uitgezet, dan werden de doelpalen geplaatst. Een wit lint verbond deze twee palen op de plaats van de latere bovenlat. Men kon slechts hopen dat die dag 11 spelers per ploeg meldde want bij een grotere deelname moest de veldafmeting alsnog worden aangepast.
Voetbal op het Malieveld
De spelregels waren nog betrekkelijk simpel. De "buitenspelregel" bestond al wel echter was door weinigen grondig bestudeerd en door nog minder begrepen. Er waren in eerste instantie twee scheidsrechters, één van iedere partij, en soms een derde onafhankelijke "rechtspreker".
Oprichting van een bond
In de beginjaren was er nog geen sprake van een reguliere competitie. Men speelde gewoon tegen tegenstanders die men aardig vond. Wedstrijden werden per brief afgesproken. Inmiddels had het spel "football" zich ook uitgebreid naar Amsterdam en Rotterdam. Vanuit Haarlem was H.F.C. (eerder opgericht dan HVV) een vaste en vaak sterkere tegenstander.
Historie werd er geschreven in 1891. In een competitie met vijf clubs eindigde HVV bovenaan. HVV behaalde met 13 punten uit 8 wedstrijden het allereerste (lands)kampioenschap binnen.
Na vier jaren met wisselend succes, waarin RAP-Amsterdam en HFC kampioen werden, volgde er in 1896 een tweede kampioenschap. Ditmaal in een competitie met zeven clubs.
HVV 1 kampioen in 1896 van de 1e klasse A. Er werd toen nog niet om het kampioenschap van Nederland gespeeld. Die strijd begon pas in 1900 , toen HVV de eerste kampioen van Nederland werd. Staand v.l.n.r. K Beukema toe Water, G Schlusen, F Beukema toe Water, zittend achter J Coops, J van den Bosch, F Kleyn, S de Graag, zittend voor F Pannekoek, A van Braam Houckgeest, H Monod de Froideville en A Broese van Groenau.
Verhuizing naar eigen terrein "de Diepput" in 1898
Als het voetbalspel op het Malieveld wordt verboden, schiet een vriendelijke baron te hulp. Hij staat de cricketers van HCC (van 1878) en de voetballers van HVV toe een gedeelte van zijn landgoed Clingendael te huren, op voorwaarde dat hij de voetballers zelf niet kan zien. Dus loopt de voorzitter van HVV met een vlag in de hand van zijn huis af, tot hij uit het zicht is verdwenen.
De jaren 1900 t/m 1909
Het 1e elftal van HVV behaalde al snel vele successen. In de jaren 1900 t/m 1903 werd steeds het afdelingskampioenschap behaald en daarna ook het landskampioenschap na beslissingswedstrijden tegen de Zuidelijke of Oostelijke kampioen.
Het HVV-clubhuis omstreeks 1900
Zo zag de omgeving er toen uit.
In die jaren was een toer naar Midden Europa een vast programmapunt bij HVV. Ook speelde HVV zowel uit als thuis tegen de Engelse profs van Southampton, enkele jaren kampioen van de Southern League.
Door de veelvuldige contacten met andere clubs in Europa leidde tot de suggestie om een Europese amateurcompetitie op te zetten, echter zover kwam het evenwel (nog) niet.
In 1904 werd voor het eerst bij HVV een Engelse fulltime oefenmeester aangesteld in de naam van de heer Yates.
In de jaren na 1903 werd tot het jubileumjaar 1908 nog tweemaal door HVV een landskampioenschap binnengehaald. Quick (Den Haag), HBS en Velocitas waren in die jaren de andere kampioenen.
HVV lanskampioen van Nederland seizoen 1906-1907. Achterste rij het trotse bestuur van HVV. Middelste rij v.l.n.r: Heijting, Van Oven, Schoenmaker, Sol, Heyning en Van Drooge. Zittend v.l.n.r: Sillevis, Tonny Kessler, Feith, Roqué en Lutjens. Op de achtergrond de kleedkamers waar later vleugels werden aangebouwd.
De jaren 1910 t/m 1919
Het negende landskampioenschap van HVV werd in 1910 behaald met een spelersgroep van maar liefst 28 man. Na een dreigende achtste plaats in 1911 volgde er in 1914 het laatste landskampioenschap van HVV. Na de wedstrijden tegen de andere afdelingskampioenen, Willem II en Vitesse was op 31 mei 1914 dit tiende landskampioenschap een feit. In dit succesvolle seizoen 1913-1914 werd Ajax zelfs met 3-1 en 6-0 verslagen door HVV en de Amsterdammers degradeerde.
Maar liefst 93 jaar na dato kreeg de treffer in de slotminuut tegen Vitesse extra waarde als bekend werd dat clubs met tien of meer landskampioenschappen een ster op de borst mochten dragen. Naast Ajax, PSV en Feyenoord dragen de spelers van HVV vanaf het seizoen 2007/2008 dus ook een gouden ster op het shirt.
Het eerste clubblad
Na het seizoen 1915-1916 nam "captain" Miel Mundt na 320 wedstrijden afscheid van HVV 1. Miel was de eerste speler die de mijlpaal van 300 wedstrijden bereikte. In 17 seizoenen heeft hij in totaal zes kampioenschappen meegemaakt.
Oprichting jeugdvoetbal bij HVV
In 1914 kwam bij HVV het jeugdvoetbal tot leven en bracht de club als eerste club een jeugdteam in de wei. Tot dat moment speelde de enkele jeugdlieden die de vereniging had, mee in de seniorencompetitie. Veelal in het laagste elftal, HVV 6.
In deze periode ging de eerste onderlinge jeugdcompetitie, ook wel bekend als de "zondagmorgencompetitie" (ZMC), van start.
In het najaar van 1917 begon, in eerste instantie, met clubs als HBS en Quick een echte jeugdcompetitie. Daarna volgde de Haagsche Voetbal Bond als organisator op wijdere schaal.
Trainer Fred Warburton, die tot dan alleen de senioren onder zijn hoede had, kreeg de taak om de jeugd éénmaal per week te trainen. Beelaerts van Blokland was in 1917 de drijvende kracht achter de onderlinge jeugdcompetitie en het jeugdwerk bij HVV in het algemeen.
HVV-VOC (4-1) in de 1e klasse A op 17 februari 1918. HVV eindigde dat seizoen als 6e. Ajax werd kampioen en veroverde ook het eerste landskampioenschap.
De jaren 1920 t/m 1929
In deze periode ontstonden grote veranderingen in de voetbalwereld. Deze ontwikkeling bracht met zich mee dat andere clubs zich qua tijd en inspanningen intensiever aan het spel konden wijden. Voor sommige betekende dat zelfs dat men, naast de normale dagelijkse inkomsten, vergoedingen kreeg voor de inspanningen op het veld.
HVV deed hieraan niet aan mee want de club had spelers met een andere maatschappelijke achtergrond. De benadering van het voetbalspel was bij de club veel vrijblijvender. Ook beëindigden veel spelers vroegtijdig hun "voetbalcarrière" na afronding van hun studie of werd men voor hun "maatschappelijke carrière" naar het buitenland uitgezonden.
Al in de begin jaren twintig brak er al een discussie los om het amateurvoetbal van het (al dan niet verhuld) "beroepsvoetbal" te scheiden. Wijselijk besloot HVV, in een zeer druk bezochte algemene ledenvergadering, te blijven spelen in de Bond die men nota bene zelf had opgericht. Dit leidde wel tot het besluit van een aantal vooraanstaande spelers om er mee op te houden.
Na in de eerste jaren nog in de middenmoot van de 1e Klasse te hebben meegedraaid ging het langzaam bergafwaarts met HVV en kwam het 1e elftal in de gavarenzone.
Voor het eerst in de geschiedenis van HVV moest het 1e elftal na het seizoen 1926-1927 degradatiewedstrijden spelen. Het dreigende onheil werd gelukkig nog afgewend.
De jaren 1930 t/m 1939
Veel opofferingen van spelers die lange reizen ondernamen om de extra trainingen te kunnen bijwonen en verschillende "verjongingskuren" konden degradatie uit 1e Klasse toch niet afwenden. Dit noodlot sloeg toe na het seizoen 1931-1932. HVV eindigde onderaan in de 1e Klasse en ook de degradatiewedstrijden werden verloren. Een "oude" tegenstander Haarlem voltrok het vonnis en HVV degradeerde voor het eerst in haar bestaan naar de 2e Klasse.
HVV 1 (seizoen 1931-1932, het laatste seizoen als 1e klasser). Staande v.l.n.r: P.J.G.Colthoff, M.Bijbau, W.le Nobel, E.J.Roelfsema, J.A.van Staay en Ir. R.H.de Granada Zittende v.l.n.r: J.J.C.van Suchtelen-v.dHaere, Jhr. W.v.d.Bosch, A.A.Pasteur. Dr.M.Jansen en M.C.F.Beukers. Bovenstaande namen stonden op de achterzijde van de foto gedrukt, maar er ontbreekt er één. Volgens ons de naam van de gehurkte speler.
Uitbreiding terrein "de Diepput"
Een lichtpunt na het seizoen 1931-1932 was de meesterzet van het bestuur om met steun van de leden een voor die dagen enorm bedrag van f.60.000,= bijeen te brengen. Met dit enorme bedrag werd een stuk bouwgrond langs de Van Alkemadelaan aangekocht. Hiermee voorkwam HVV de geplande huizenbouw aldaar en verzekerde het de club van voldoende extra ruimte voor een tweede en derde veld.
Dit was een cruciale actie van het bestuur om het uiteindelijke eigendom van het gehele complex, op een later tijdstip, zeker te stellen.
Al meteen het eerste seizoen (1932-1933) in de 2e Klasse leverde HVV een afdelingskampioenschap op. In de daarop volgende jaren volgde er nog twee kampioenschappen. De daaruit voortvloeiende promotiewedstrijden trokken altijd volle stadions. Bijvoorbeeld op het VUC-terrein (toen nog aan de Schenkkade), of op Houtrust waar HBS nog domicilie hield maar ook op Spangen in Rotterdam waar zo'n tien jaar later de beste kans om het verloren terrein terug te winnen in een beruchte tragische wedstrijd tegen Neptunus verloren ging.
HVV-spelers in het Nederlandse elftal
Tussen 1905 en 1933 is HVV ook hofleverancier van het Nederlands elftal. In totaal kwamen 23 HVV-ers voor ‘Oranje’ uit. De bekendste van hen is Law Adam, de uitvinder van de schaarbeweging. Ook speelde het Nederlands elftal twee keer op de ‘Diepput’: in 1907 tegen Engeland en in 1908 tegen Zweden.
In 1933 werd op grootse wijze het 50-jarige jubileum gevierd. In het midden van de jaren '30 vertrokken met regelmaat goede en ervaren spelers van HVV naar Nederlands-Indië. Eén van die spelers was Law Adam.
De recettes van de thuiswedstrijden van HVV 1 waren, naast de contributies en donaties, lange tijd een onmisbare bron van inkomsten. De toeschouwers bleven bij thuiswedstrijden van HVV toestromen. Jarenlang stonden er aan de Van Hogenhoucklaan-zijde verschillende kassa's voor de eerste en tweede rang.
In de jaren dertig eindigden HVV 1 meestal wel hoog op de ranglijst, maar helaas niet hoog genoeg. De 1e Klasse verdween langzamerhand uit het gezichtsveld. Overigens groeide de vereniging zelf wel gestaag. Het Benoordenhout werd in de jaren dertig volgebouwd met als gevolg een permanente stroom van nieuwe leden. Het aantal lagere elftallen nam toe en ook het aantal jeugdleden groeide.
1939-1945 Voetbal in oorlogstijd
Het waren vijf turbulente jaren, zoals men mag verwachten in een oorlogsperiode maar ondanks alle inperkingen van het dagelijkse leven was er grotere behoefte aan recreatie en een opbloeiend clubleven.
In 1942 nam de Duitse bezetter het tweede en derde veld van HVV in beslag. Deze velden werden met stenen en asfalt bedekt en diende als bouw- en opslagplaats voor de aanleg van de Atlantikwall. Kort daarna moest heel Benoordenhout worden ontruimd en werd het "Sperrgebiet". De bewoners zwierven uit over Den Haag en omstreken en HVV vond her en der onderdak bij bevriende clubs. Hierdoor speelde het eerste elftal zijn thuiswedstrijden op verschillende velden.
In de oorlogsjaren was er slechts een noodcompetitie. De club "draaide" twee middelmatige seizoenen maar in het voorjaar van 1943 volgde ineens een kampioenschap.
.
Een HVV-doelpunt in de beslissende wedstrijd Quick-HVV (2-4) in de 2e klasse op een uitverkocht Houtrust in het seizoen 1942-1943. HVV werd in deze laatste competitiewedstrijd kampioen, maar kreeg wegens een vreemde regeling niet de kans te promoveren.
Maar de promotiewedstrijden lopen telkens niet gunstig af en nooit meer keert HVV terug op het hoogste niveau. Legendarisch is het derde beslissingsduel met Neptunus in 1944. Werkelijk alles gaat mis: een gemiste penalty, een sterspeler die zich blesseert en een eigen doelpunt. Na afloop houdt de Landwacht een razzia, maar wordt onder de voet gelopen door de duizenden toeschouwers op ‘Spangen’. Voor een verslag van de wedstrijd : Vaderland 01-05-1944
Twee momenten uit de met 3-1 verloren beslissingswedstrijd voor promotie naar de 1e klasse tegen Neptunus op het Sparta-terrein in 1944. Boven stopt keeper Wim Landman een slecht genomen strafschop en onder passeert de Roy zijn eigen doelman Dankelman.
De wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog
Direct na de bevrijding in 1945 werd het herstel van de velden en opstallen bij HVV vereist. Voor het tweede en derde veld is dit nooit helemaal gelukt want jaren later verschenen nog steeds resten van puin dat toen door de bezetter over de velden was uitgestort.
Er volgde bij HVV enige jaren met wisselende successen. In het seizoen 1948-1949 volgde er een uitschieter. HVV 1 had in dit seizoen een uitstekende achterhoede die gespecialiseerd was in houden van de nul. De voorhoede, vaak bemand door alleen maar Rob Colthoff, vond één goal wel voldoende en zo werd er 12 keer gewonnen en 5 maal gelijk gespeeld. Dit was voldoende voor het afdelingskampioenschap in de 2e Klasse. Helaas ging het weer mis in de promotiewedstrijden. HVV verloor de beslissende promotiewedstrijd van DHC. Deze wedstrijd leverde met maar liefst 9500 toeschouwers op de bijgeplaatste tribunes een absoluut record op.
Dankzij de forse toename van het aantal leden en jeugdspelers groeide de onderlinge zondagochtendcompetitie en het aantal lagere elftallen flink.
Het succes van het seizoen 1948-1949 werd niet gecontinueerd, sterker nog het ging steeds slechter met de prestatie's van HVV 1.
De jaren 1950 t/m 1959
Qua prestatie's werd in het seizoen 1951-1952 wel het dieptepunt bereikt. Op de stand van de ranglijst stond alleen nog maar VCS onder H.V.V. op de onderste plaatst. De gehele jaren vijftig vertonen bij H.V.V. een bekend beeld, vaak in de middenmoot en soms dichtbij de laatste plaats.
.
Later hier nog veel meer historie van H.V.V....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
De kleedkamers, zo'n 80 jaar geleden, die bereikt werden via een bruggetje
De kleedkamers, zoals ze er nu (na de herbouw in 1959 in dezelfde stijl) uitzien
Maar het clubhuis, de kleedkamers en ‘de huisjes’ zijn immer herbouwd en gerenoveerd in de stijl van de oorspronkelijke opstallen. De rood-witte kleuren doen nog steeds denken aan de clubkleuren van de oude cricketers van Olympia. HVV speelt zelf sinds 1894 in het geel-zwart, op dat moment de stadskleuren.
HVV, winnaar van het Zilveren Bal-toernooi in 1947 na het nemen van penalties in de finale tegen SVV. Staand v.l.n.r. G van Osch, A Gentis, A Dankelman, C Meijer, J Deibert en A Schuur. Zittend R Colthoff, H Rietdijk, P van Heeswijk, S Heimel en W von Oven. Helaas missen we één naam (waarschijnlijk de naam van de derde van rechts staande speler)
Clubblad uit 1948
Een Delfts doelpunt in de wedstijd HVV-DHC (0-3) in 1949 voor 9500 toeschouwers (het grootste aantal toeschouwers op de Diepput ooit). HVV was kampioen geworden in de 2e klasse B en moest met de kampioen uit 2A (RCH) en de nummers 10 en 11 (DFC en DHC) uit de 1e klasse B om één plaats in de 1e klasse spelen. RCH was de gelukkige.
HVV-VUC (0-0) in 1953. Na een slechte eerste seizoenshelft ging het in de tweede helft beter toen Dankelman weer ging keepen. In de laatste wedstrijden werd het 2e klasserschap veilig gesteld. Scheveningen degradeerde.
Bij de invoer van het betaalde voetbal in 1954 kiest de vereniging voor de amateurstatus. Het gevolg is dat HVV – ondanks oplevingen in 1972 (promotie naar de derde klasse) en 1978 (promotie naar de tweede klasse) geleidelijk afzakt naar de kelder van het amateurvoetbal.
HVV 1 op 13 november 1955 Staand v.l.n.r. Max Colthoff, Sjoerd Heimel, Hans van de Weg, Rob Colthoff, Peter de Mol van Otterloo, Jouke Dijkstra, Cees Stol en Peter van Voorthuijzen. Zittend Bertie Harteveld, Dick Abarbanel, Jan Spekking en Freddie Naudin ten Cate.
Klik hier voor het vervolg van de geschiedenis van HVV
Naar alle clubs
