VELO
Wateringen
1930 - Heden

De oprichting van voetbalvereniging VELO

Driemaal is scheepsrecht is een zegswijze, waarmee men na tweemaal mislukking de derde poging wil rechtvaardigen. En de oprichting van VELO was de derde poging om de voetbalsport in Wateringen van de grond te krijgen.
De eerste poging was de Pius X voetbalvereniging in 1925. Deze vereniging had een voetbalgelegenheid aan de Noordweg gelegen nabij het Johannapark te Wateringen. Deze club heeft ongeveer twee jaar bestaan. Geldgebrek was waarschijnlijk de reden van opheffing.
De tweede poging.... er werd wel gelijk weer een nieuwe voetbalvereniging genaamd A.V.W. (Algemene Voetbalvereniging Wateringen) opgericht. Voormalige Pius X spelers (o.a. meester Boelrijk, de latere voorzitter van VELO) speelden nu bij A.V.W.
A.V.W. was meer een "burgelijke" club. De basis van A.V.W. was daardoor te smal, zeker toen enkelen in verband met studie, het voor gezien hielden. Bovendien was er wederom geldgebrek waardoor A.V.W. verdween.

De derde poging..... In de parochie Wateringen was een patronaat dat o.a. met voetballen de jeugd bezig hield. Reeds voordat R.K.Sportvereniging VELO werd opgericht speelden jongens van het patronaat voetbal op een stukje weiland dat eigendom was van bakker Hofstede. Volgens de zoon van bakker Hofstede, Koos, die later voor VELO nog bestuurslid werd lag dat stukje weiland waar gevoetbald werd tegenover de zaak van zijn vader. Bakker Hofstede stond toe dat de jongens van het patronaat daar voetbalden. De heren Kramers en Onings, beiden tuinders die zich bezig hielden met de R.K.jeugd, hielden toezicht. Op een gegeven moment namen een drietal personen genaamd; Cees van Leeuwen, Cor Zwinkels en Wim Duijnisveld het initiatief om weer een echte voetbalclub op te richten.
Hoe dan ook, de belangen werden gebundeld door de R.K.Jeugdraad met kapelaan Berding, de heren Kramers, Onings, van Mierlo en de drie genoemde iniatiefnemers.

Op 14 juli 1930 werd tijdens een vergadering on het oude verenigingsgebouw voetbalvereniging VELO opgericht.
Het eerste bestuur bestond uit; R.Kramers (voorzitter), W.van Mierlo (secretaris), Kapelaan Berding (geestelijk adviseur) en de heren A.van Leeuwen, A.Onings en W.Brabander.
VELO werd opgericht met een aantal van 50 leden. In het begin werd het weilandje van bakker Hofstede gebruikt om zich in competitieverband naar buiten voor te bereiden. Voor VELO ging nu pas het echte werk beginnen, zonder geld overigens! Maar men wilde competitie gaan spelen dus er moest een wedstrijdveld, kleding, kleedhok, doelen, afheining en een fietsenrek komen.

Nadat de voetbaltenues waren aangeschaft moest VELO nu op zoek naar een geschikt voetbalveld. Na verschillende stukken land te hebben bekeken besloot men het land te pachten van de heer W.Maat, gelegen aan de Noordweg te Wateringen. Boer Maat was bereid voor 250 gulden per jaar op de zondagen van 12.00 tot 16.00 uur aan VELO te verhuren. Altijd precies om 16.00 uur opende boer Maat het hek zodat zijn koeien weer op dat stuk weiland konden gaan grazen, ook al was de wedstrijd nog niet afgelopen.
De eerste officiële wedstrijd van het prille VELO was tegen V.V.P. De uitslag van deze wedstrijd is nergens meer terug te vinden maar wel wat de allereerste opstelling was n.l: J.v.d. Akker (aanvoerder), J.Mooiman, C. Bom, S. Holsteyn, H. Bom, Piet de Haan, Kees van Leeuwen, Joop Emer, Henk Bom, Bern Zwinkels en Niel Simons.

De eerste kleedhokken

Het eerste kleedhok timmerden vrijwilligers van afvalhout. Vlak hierna werd de bouw van een kleedlokaal spoedig onder de plaaselijke aannemers aanbesteed. Na gehouden inschrijving was aannemer J.Luiten de laagste in prijs en hij kreeg de opdracht om de kleedgelegenheid voor 25 augustus 1930 klaar te hebben. Het kleedlokaal werd ongeveer 6x6 meter onder verdeeld in twee kleedruimtes en de rest was kantine met daarin echter nog een scheidsrechtershokje. Dit alles zonder sanitair of wasgelegenheid, de sloot naast het veld fungeerde voor beiden noodzakelijkheden.

De eerste wedstrijd

In 1930 speelde het prille VELO haar eerste officiële wedstrijd tegen VVP. De datum en uitslag van deze wedstrijd is nergens meer terug te vinden, wel hoe de elftalopstelling was: J.v.d.Akker (aanvoerder), J.Mooiman, C.Bom, S.Holsteijn, H.Bom Wzn, Piet de Haan, Kees van Leeuwen, Joop Emer, Hen Bom Czn, Bern Zwinkels en Niek Simons.

De eerste kampioenen

Nadat de elftalcommissie benoemd was uit S.Koestal, H.Bom, N.Simons dhr.Persoon en G.v.d.Berg, bleek dat genoemde heren verstand er verstand van hadden want in het seizoen 1931-1932 werden zowel VELO 1 als VELO 3 kampioen. Dit resultaat was tot stand gekomen zonder een trainer die pas in 1933 benoemd werd n.l. de heer Koelewijn uit Delft. 

VELO 1 in 1933 Staand v.l.n.r; Bernard van Dijk, Bernhard Zwinkels, Henk Plat, Siem van Holsteijn, Jan Mooiman, Theo Bakker, Piet de Haan, Jan v.d.Akker, Han Bom, Koos van Holsteijn. Zittend v.l.n.r; Kees van Leeuwen, Kees Bom, Joop Ehmer, Nico Simons en Henk Bom.

Op 19 mei 1933 werd er naar aanleiding van een aantal misdragingen onder de VELO leden besloten om een strafcommissie te benoemen. In deze strafcommissie zaten de heren Onings, van Leeuwen en v.d.Akker en zij kregen het recht om bij de volgende misdraging een geldboete, schorsing of zelfs een royement op te leggen.
Op 30 mei 1933 kreeg VELO zijn eerste proeftraining van de heer Koelewijn uit Delft. Echter de saamhorigheid bij het eerste elftal was ver te zoeken en een aantal spelers konden zich maar niet beheersen.

VELO ontbonden

Op 25 mei 1933 volgde er een belangrijke vergadering. Het bestuur had tot zijn spijt moeten constateren dat niet iedereen binnen de club aan de oproepen hadden gehouden.
De voorzitter vertelde dat de verhouding van leden tot het bestuur, elftalcommissie en aanvoerders absoluut verkeerd was en dat dit moest veranderen. Hierna deelde de voorzitter mede dat VELO door al deze toestanden per direct werd ontbonden. Het werd doodstil na deze mededeling, niemand durfde nog wat te vragen.
VELO was dus na drie jaar op 25 mei 1933 ontbonden maar de daarop volgende zondag konden alle leden zich opnieuw als lid opgeven mits men zich aan de nieuwe strengere regelementen hield.
Zodoende werd VELO weer heropgericht al bleef het wel rommelen binnen de club. Toch moest de vereniging nu verder, het materiaal had een opknapbeurt nodig en ook het terrein en de doelpalen kregen een grote beurt. Binnen VELO bleek er behoefte te zijn aan meer communicatie zodoende overwoog het bestuur om een clubblad uit te gaan brengen.
Om de sfeer binnen de vereniging wat op te peppen werd er een reiskas in het leven geroepen waarin men wekelijks kon sparen voor een jaarlijks dagje uit.

In het seizoen 1933-1934 veranderde er nog wat in het bestuur. Voorzitter Kramers bedankte voor de functie i.v.m. drukke werkzaamheden. Ook de rest van het bestuur bedankte voor de bestuursfunctie en zodoende werd er een geheel nieuw bestuur gekozen o.l.v. nieuwe voorzitter A.Stolker.
De eerste jaren van het bestaan van VELO was er voor de leden weinig inspraak. Op een bestuursvergadering van 14 juni 1934 maakte de nieuwe voorzitter A.Stolker zich sterk om de club meer democratischer te laten worden. Volgens de heer Stolker moest voortaan de leden het bestuur kiezen en niet zoals het nu ging door onderhands bestuursleden te benoemen.

Eerste betaalde trainer bij VELO

Uit alles bleek dat de heer Stolker een groots voorzitter was waaraan VELO veel plezier aan zou kunnen beleven. Ondanks de slechte positie van de kas wil de voorzitter toch de trainingen weer hervatten en hij zal persoonlijk de heer Koelewijn benaderen om die trainingen op zich te nemen. Het eerste resultaat was er, de heer Koelewijn kwam per 1 oktober 1934 voor f.5,= per avond training geven. Mocht dit geen resultaat opleveren dan zou trainer Koelewijn f.1,50 per trainingsavond teruggeven. Het hele eerste elftal en een gedeelte van VELO 2 waren bereid om een dubbeltje per trainingsavond te betalen en het bestuur stelde nog eens f.40,= beschikbaar.
Resultaat, VELO 1 wordt kampioen en promoveerde ook nog eens naar de 1e Klasse.

Jammer dat voorzitter Stolker maar zo kort zijn kwaliteiten voor VELO heeft mogen uitdragen. Op 18 september 1936 overleed hij aan een slopende ziekte. Na zoveel jaren wordt zijn naam bij de vereniging nog steeds met eerbied vermeld.

Uitbreiding accommodatie voor de trouwe supporter

In 1934 werd er een nieuwe veiling gebouwd. VELO mocht de oude koopmansbanken hebben. Daarvan werd een tribune met 60 zitplaatsen gebouwd. Deze werd enkele jaren later uitgebreid met 100 staanplaatsen en dit allemaal overdekt. Een ongekende weelde, waar zag je dat nog in die tijd!

In 1935 kon VELO een houten directiekeet kopen van een aannemer in Nootdorp, de kosten waren f.200,=. Met vijf T-Fordjes werd op één zaterdag door vrijwilligers de keet in Nootdorp gedemonteerd en naar VELO-sportwei gebracht om daar weer te worden opgebouwd.
Daarin werden vier kleedkamers en twee scheidsrechtershokjes gemaakt. Bovendien nog twee ijzeren troggen met drie kranen. Een vleugelpomp zorgde voor oppompen van slootwater naar een tank op dak. VELO was toen gelijk de eerste vereniging met zo'n sanitaire voorziening. De eerste vrijwilligers in de kantine waren Arie van Dijk en zijn vrouw en later namen Theo Bakker en Koos Kerklaan het over.

De crisistijd en oorlogsjaren

Van 1936 tot 1940 was de economische wereldcrisis er nog steeds en moest men iedere cent drie keer omdraaien voor hij uitgegeven kon worden. Dat dit ook bij VELO merkbaar was zal iedereen begrijpen.
Onder leiding van de nieuwe voorzitter Henk Zwinkels werd er alles aan gedaan om o.a. door contributieverlaging het ledenverloop tegen te gaan.
In het jaarverslag 1937-1938 stond de volgende mededeling: We hebben financieel geen gunstig jaar meegemaakt, als het zo door moeten gaan kunnen we beter stoppen! Om nog wat geld te besparen zal de opknapbeurt van de oude tent door het bestuur zelf worden uitgevoerd.

Door de slechte financiële situatie werd er minder en soms helemaal niet meer getraind. Toch waren er voor het eerste elftal iedere keer ereplaatsen. Dit was zeker te danken aan de trainer, de heer Koelewijn, die dan ook zeer positief in de notulen genoemd wordt.
Door de crisisjaren die niet alleen bij VELO maar bij de hele Wateringse verenigingsleven merkbaar waren ontstond er toen een goede vorm van samenwerking tussen de R.K. verenigingen in Wateringen. Er werden gezamelijke sportdagen georganiseerd o.a. bij het zes jarige bestaan van VELO. Deze dag begon met een kerkelijk viering, daarna niet alleen voetbal maar ook verschillende soorten atletiekwedstrijden.

In 1940 was dus de oorlog in Nederland uitgebroken en wat men toen nog niet wist, het zouden vijf barre jaren worden van verdriet, honger en geweld. Al direct na de bezetting bleek het totalitaire systeem, met behulp van de bezettingsmacht, werkelijkheid ging worden. Men begon N.S.B-ers te plaatsen op sleutelposities en er kwamen openlijke maatregelen. Zo kwam er al spoedig een Sportdirectorium bestaande uit drie heren waarvan twee N.S.B-ers. Dit directorium had de bevoegdheid om bijvoorbeeld verenigingen te ontbinden en 1941 werden o.a. alle Katholieke jeugdverenigingen ontbonden.

In 1942 werden bij verordening alle bestaande sportorganisaties verplicht zich aan te sluiten bij de voor elke tak van sport bestaande bond. Voor deze dwang wilden de bisschoppen niet zwichten. Op 30 oktober 1942 verboden zij alle Katholieke sportverenigingen zich aan te sluiten bij neutrale bonden. Een uitzondering op deze regel werd echter gemaakt voor de voetbalverenigingen. Waarom? Omdat er twee jaar eerder reeds een fusie tot stand was gekomen tussen de R.K. voetbalverenigingen en de N.V.B. onder betrekkelijke gunstige voorwaarden.
VELO kon daardoor als een eigen R.K. vereniging, zij het in organisatorisch competitieverband in de N.V.B. verder gaan.

Inmiddels zat de club midden in de oorlog en werd het steeds moeilijker om de seniorenelftallen voltallig te krijgen want er werden steeds meer leden opgeroepen om in Duitsland te gaan werken. De moeilijkheden stapelden zich op maar van ophouden bij VELO was geen sprake.
In 1944 dacht iedereen dat het einde van de oorlog in zicht was, vooral toen de z.g. "Dolle Dinsdag" aanbrak en de Duitsers in paniek raakten. Helaas was dit loos alarm, de verschrikkingen werden alleen maar erger. De hongerwinter stond voor de deur en dat heeft menig mens het leven gekost. Verenigingen uit de stad verzochten VELO om voor eten te zorgen. De Wateringse jeugd werd gelukkig in leven gehouden door "De bommen van de molen", waar enkele malen per week brood aan de jeugd werd uitgedeeld.

Het einde van de oorlog

Na de capitulatie van het Duitse leger kwam het VELO bestuur al op 13 mei 1945 bij elkaar na negen maanden niets doen. Wat men aantrof aan de Noordweg was erbarmelijk. Het veld was slecht doordat de Duitsers en Engelsen het in gebruik hadden genomen, de kleedtent was verwaarloosd en de doelpalen waren in bittere armoede opgestookt.
Op deze eerste vergadering eiste voorzitter Boelrijk dat alle bestuursleden zich voor de volle honders procent zouden inzetten om van VELO weer een oergezonde vereniging te maken.

Periode VELO 1945-1949

Al op 29 juli 1945 werd toch op grootse wijze het 15 jarig bestaan van de vereniging gevierd. De feestelijkheden begonnen met een kerkdienst en na de dienst zou een ontbijt worden gehouden in "de Bond". Zo makkelijk ging dit onbijt eigenlijk nog niet want alles was in die periode nog op "de bon" maar op deze feestdag lukte het VELO alsnog om een bonloos droomontbijt op tafel te zetten.
In zijn feestrede blikte voorzitter Boelrijk terug maar hij had ook zeker oog voor de toekomst. Zijn droom was een grote sportvereniging met allerlei sporten. Jaren later mogen we toch wel concluderen dat deze droom werkelijkheid is geworden.

In 1946 kwam het eerste clubblad uit, eerst in gestencilde krant en in juni kwam het eerste gedrukte exemplaar van de pers rollen.
Ook werd er in 1946 bij VELO een zaterdagmiddagelftal opgericht maar na vijf jaar moest het VELO-bestuur deze afdeling met onmiddelijk ingang weer uit de competitie halen.
In het seizoen 1946-1947 werd VELO 1 kampioen in de 1e Klasse B HVB met 27 punten uit 18 wedstrijden echter er volgde geen promotie want de promotiewedstrijd tegen Hsv Kranenburg werd verloren. Tijdens dit seizoen werd er een enthousiaste supportersclub, genaamd V.V.V.Voormannen, opgericht.
In 1948 besloot voorzitter Rein van der Zande afscheid te nemen van zijn bestuursfunctie en werd opgevolgd door Gerard de Gier.
In het seizoen 1948-1949 werd VELO 1 wederom kampioen, nu met 35 punten uit 29 wedstrijden. VELO promoveerde nu wel, de 4e Klasse KNVB was bereikt.

VELO 1 in 1949. Staand v.l.n.r. Johan van Rutte, Jan Duindam, Theo Hagen, voorzitter G. de Gier, Wim Arkesteijn, Joop v,d, Scheer en trainer Koelewijn. In het midden Wim Daniels en Leo van Gaalen. Zittend Jaap Kok, Jan v.d. Ende, Henk v.d. Hoeven en Cor van Koppen.

VELO in de jaren 1950 t/m 1959

Het seizoen daarop (1949-1950) had VELO het zwaar in de 4e Klasse KNVB en moest een degradatiewedstrijd spelen tegen ESDO. In de rust keek VELO tegen een maar liefst 4-1 achterstand aan en was de degradatie bijna een feit.
Echter in de kleedkamer hield de anders zo beheerste oefenmeester A.C.Kant een donderspeech en de getergde en uitgedaagde spelers lieten ESDO in de 2e helft "een poepie ruiken". Ten aanschouwen van de hele Wateringse supportersschare knokte VELO zich naar een 4-5 overwinning. Een huzurenstukje, waarmee VELO 1 alsnog in de KNVB bleef.
Maar niet voor lang, want het volgende seizoen (1950-1951) degradeerde VELO alsnog een speelde weer voor vijf seizoenen in de Haagse Bond.
VELO 4 werd in dit seizoen wel kampioen en promoveerde zodoende naar de 2e Klasse van de H.V.B. Dit was heel uniek want VELO 2 en VELO 3 speelde ook al in die Klasse.
In 1955 ebde het enthousiasme bij de supportersclub langzaam weg en werd uiteindelijk opgeheven.

Het seizoen 1956-1957 sloot VELO 1 het seizoen af met een kampioenschap in de 1e Klasse A van de H.V.B. en promoveerde zodoende weer naar de 4e Klasse van de K.N.V.B. Tevens werd VELO kampioen van de gehele Haagse afdeling door een overwinning op K.R.V.C.-Vredenburch.
Vervolgens speelde VELO vier seizoenen lang in deze 4e Klasse KNVB.

Seizoen 1961-1962

In seizoen 1961-1962 was VELO 1 heel succesvol en speelde veelbelovend. De achterban werd steeds enthousiaster en er verschenen zelfs spandoeken met "Citroen, citroen, VELO kampioen".
Met geduchte concurrent Verburch op de hielen werd VELO 1 in dit seizoen inderdaad kampioen. In een matige wedstrijd in Nootdorp tegen RKDEO speelde VELO 0-0 gelijk. Toen was het wachten op de uitslag van Verburch. Eindelijk werd na een tijdje bekend dat Verburch met 4-2 had verloren bij Graaf Willem II VAC en toen brak het feest los op het veld.
De hierop volgende Promotie Competitie tussen VELO, Lugdunum, Quick Steps en TONEGIDO leverde goed voetbal en veel sensatie voor de supporters op, die in volle bussen meereisden. VELO 1 werd eerste in deze poule met 9 punten uit 6 wedstrijden en een doelsaldo van 12 voor en 8 tegen. Hiermee promoveerde VELO 1 naar de 3e Klasse van de KNVB.
Het kampioensteam zag er als volgt uit: Cees Olsthoorn, Mart Olsthoorn, Geert van Mierlo, Wim Tangel, Wil Ripson, Maarten de Vos, Jan Zwinkels, Piet van Dijk, Ben Krijger, Geert Zwinkels, Joop van Mierlo, Piet van de Sman, Aad Brabander, Niek Krijger en Hans Ammerlaan.

Seizoen 1962-1963

In seizoen 1962-1963 werd er weer een zaterdagmiddag-elftal opgericht.
Met veel ambitie en zelfvertrouwen ging het 1e zondagteam sterk en overtuigend van start in de 3e Klasse. VELO 1 debuteerde goed want men won de eerste (thuis)wedstrijd met 3-1 van Archipel. Ook Vredenburch moest op eigen veld met 1-2 de punten aan VELO laten terwijl de daarop volgende thuisontmoeting met Westlandia met 1-1 onbeslist bleef.
VELO bleek nog meer in huis te hebben want ook in dit seizoen ging de club recht op een nieuw kampioenschap af, met streekgenoot Westlandia als geduchte concurrent.
Tot de laatste wedstrijd van het seizoen bleef het spannend. Westlandia speelde "thuis" tegen Delft en VELO moest "uit" tegen Archipel.
Enorm veel publiek was er naar het duinterrein van Archipel gekomen waaronder een heel legion uit Wateringen. De Wassenaarse politie had de handen vol aan het parkeren van auto's en bussen.  Archipel-VELO eindigde in 3-3 (doelpunten VELO: 0-1 Wil Ripson, 2-2 Piet van Dijk en 3-3 Jan Zwinkels). Nu was het voor VELO afwachten op de uitslag van Westlandia. Een geweldige ontlading van afwachtende spanning brak er los toen eindelijk bekend werd dat Westlandia 2-2 gelijk had gespeeld en hierdoor was VELO 1 kampioen geworden van de 3e Klasse en promoveerde hiermee rechtstreeks naar de 2e Klasse van de KNVB.

De vreugde steeg ten top toen er een ware triomftocht door het dorp plaats vond naar het gemeentehuis. Daar werd het kampioensgezelschap officieel ontvangen en gehuldigd door burgemeester Meissen en het gemeentebestuur. Het feest werd hierna voortgezet in het VELO clubgebouw.
De VELO-mannen die voor dit gezorgd hadden waren: Cees Olsthoorn, Wim Tangel, Wil Ripson, Geert van Mierlo, Ben Krijger, Geert Zwinkels, Jan de Letter, Maarten de Vos, Joop van Mierlo, Piet van Dijk, Jan Zwinkels, Piet van der Sman, Ben Stap, Piet Mooyman en trainer Harry de Vos.

Seizoen 1963-1964

In het seizoen 1963-1964 ging VELO prima van start in de 2e Klasse. De eerste drie wedstrijden werden op rij gewonnen (RVC-VELO 1-2, VELO-DCL 3-1 en HBS-VELO 2-5) maar daarna volgde er een aantal teleurstellende resultaten. Uiteindelijk eindigde VELO dit seizoen op zevende plaats met 20 punten uit 22 wedstrijden en een doelsaldo van 43-50.

Seizoen 1964-1965

In het seizoen 1964-1965 maakten Jan Zwinkels en Jan de Letter een uitstapje naar het betaalde voetbal. Tijdens dit seizoen kwam bij VELO 1 de terugslag en was het sprookje even voorbij. VELO zat in de hoek waar de klappen vielen en degradeerde op een gegeven moment weer naar de 3e Klasse.

Seizoen 1965-1966

In dit seizoen kwam VELO 1 met de volgende spelers in de 3e Klasse KNVB uit: Cees Olsthoorn, Nol Oosthoorn, Louis de Letter, Piet Vijverberg, Hans Grootscholten, Ben Stap, Gerard Zwinkels, Hans Bom, Joop van Mierlo, Aad Reygersberg, Leo Vonk en Piet Mooyman. Trainer was geworden John Huguenin.
VELO eindigde op de achtste plaats met 20 punten uit 22 wedstrijden en een doelgemiddelde van 36-39. De zaterdag 1 van VELO promoveerde dit seizoen van de 3e- naar de 2e Klasse HVB.

Seizoen 1966-1967

VELO 1 eindigde op een derde plaats in 3e Klasse met 24 punten uit 22 wedstrijden en een doelgemiddelde van 38-26

Seizoen 1967-1968

In dit laatste seizoen van trainer John Huguenin eindigde VELO 1 op een vijfde positie in de 3e Klasse met 21 punten uit 22 wedstrijden en een doelgemiddelde van 36-32

Seizoen 1968-1969

Met de nieuwe trainer Arie de Wit eindigde VELO dit seizoen op een verdienstelijke tweede plaats met 29 punten uit 22 wedstrijden en een doelsaldo van 46-23.

Seizoen 1969-1970

In het seizoen 1969-1970 wilde Gerard Zwinkels het wel eens bij profclub ADO gaan proberen. Hij ontmoette daar wel erg veel concurrentie en kreeg bovendien een vervelende beenblessure.
In dit seizoen eindigde VELO 1 met één punt minder dan kampioen Xerxes op een tweede plaats met 32 punten uit 22 wedstrijden en een doelgemiddelde van 44-21. Topscorer Adrie Reygersberg kreeg na dit seizoen een éénjarig A-contract aangeboden bij Fortuna Vlaardingen.
VELO 2 werd in dit seizoen met overmacht kampioen van de reserve-Hoofdklasse van de HVB met 41 punten uit 22 wedstrijden en een fantastisch doelgemiddelde van 73-13.

Seizoen 1970-1971

Op 14 juli 1970 vierde VELO haar 40-jarige bestaan. In verband met de toekomstplannen van de vereniging lag het eerst in de bedoeling om hier geen aandacht aan te besteden maar dit voornemen viel niet goed in de smaak bij de leden. Zo werd er alsnog een feestcommissie samengesteld met Ed van Nieuwkerk als voorzitter. Het hoogtepunt van de festiviteiten was de revue-avond voor genodigden en VELO-seniorenleden, met o.a. Peter Piekos en Imca Marina. Voor de jeugd was er een beat-avond in "De Bond" in de Herenstraat georganiseerd.
Op 22 mei 1971 werd het 2e elftal van VELO kampioen van de reserve 3e Klasse KNVB.
Op 30 mei 1971 kwamen de eerste sponsorperikelen bij VELO. Er bestond een mogelijkheid reclame te maken voor je bedrijf middels de huur van reclameborden langs het veld.

Seizoen 1971-1972

In 1972 werd een mijlpaal bereikt in de roemruchtige geschiedenis van VELO. De verhuizing naar de Noordweg was een feit en VELO werd de trotse bezitter van een prachtig sportcomplex, compleet met sporthal dat uniek was voor die tijd. In november 1971 vond uiteindelijk de verhuizing plaats maar op 21 februari 1972 werd het nieuwe complex officieel geopend door Staatssecretaris Vonhoff, waarbij hij werd geassisteerd door het op dat moment jongste en kleinste VELO-lid Ronald van Santen..
Op 28 oktober 1971 werd de sporthal in gebruik genomen met een feestelijke showavond. In november 1971 vonden de eerste aktiviteiten plaats, judo in de jeugdkantine en een fancy fair in de sporthal. Al snel bleek dat men zich geen zorgen hoeft te maken over de bezettingsgraad van de sporthal. Vele aanvragen voor gebruik van de hal kwamen binnen, met name van scholen en verenigingen.
Op 6 april werd VELO 2 wederom kampioen. Het eerste elftal van VELO had op 10 april 1972 aan één punt genoeg tegen De Postduiven om kampioen van de 3e Klasse te worden, maar verliest met 2-1. Op 17 april kreeg VELO de herkansing, ditmaal met een beslissingswedstrijd tegen Laakkwartier op het RVC-terrein in Rijswijk, maar men verloor wederom, dit keer met 3-1 waardoor er geen promotie naar de 2e Klasse volgde.

Seizoen 1972-1973

Een "gouden" seizoen voor VELO. Het eerste elftal wist op 14 april 1973 in de thuiswedstrijd tegen VEP (3-0 winst) het kampioenschap van de 3e Klasse binnen te halen. De doelpunten in deze kampioenswedstrijd werden gemaakt door Hannie Boom (2x) en Cees Olsthoorn. Twee dagen later speelde VELO 1 vriendschappelijk tegen FC Den Haag onder de 23 jaar en VELO won deze wedstrijd met sprankelend voetbal met maar liefst 4-1. Ook in de Westland Cup deed VELO het uitstekend. Op 6 juni 1973 stond het team van trainer Piet van Dijk in de finale tegen Excelsior Maassluis. Deze finale eindigde in een gelijkspel, waarna strafschoppen de beslissing moesten brengen. VELO won deze strafschoppenserie mede omdat keeper Gerard Zwinkels drie van de vijf penalty's stopte.

De jaren 1974 t/m 1979

Van de rest over de jaren zeventig bij VELO valt er eigenlijk niet veel over te vertellen. Enkele belangrijke feiten waren dat in 1974 FC Den Haag enkele talentvolle spelertjes van VELO scoutte zonder de club hierover in te lichten. Op 27 februari 1975 werd de VELO-hal omgetoverd tot volleybal-arena. Starlift Blokkeer speelde n.l. een demonstratiewedstrijd tegen CSKA Moskou.
Op 31 december 1975 nam Leo van Veldhoven afscheid als voorzitter van VELO en werd benoemd als Ere-voorzitter. Ed van Nieuwkerk volgde van Veldhoven op.
Op 21 oktober 1976 introduceerde VELO een nieuw voetbalshirt. Het vertrouwde effen groene shirt werd ingeruild voor een groen shirt met verticale rood-witte banen. Op 11 mei 1978 degradeerde het eerste elftal van VELO naar de 3e Klasse KNVB.

De jaren 1980 t/m 1989

Op 14 juli 1980 bestond VELO precies 50 jaar maar het gehele feestprogramma stond in mei 1980 gepland. Op 3 mei werd er een wedstrijd gespeeld tussen Oud-VELO en Oud-Westlandia, gevolgd door een receptie en een feestavond in de VELO-hal. Op 4 mei volgde er een Heilige Mis in de St.Joseph kerk. Op 8 mei was er een feestmiddag voor 65-plussers. Op 10 mei VELO 1 tegen Oud-Nederlandselftal en op 25 mei een VELO 1 toernooi met daarna een groot slotfeest in de VELO-hal.
Op 29 mei 1981 werd VELO 1 kampioen van de 3e Klasse B.

VELO 1, kampioen 3e klasse B, seizoen 1980-1981. Staand v.l.n.r. Gerard van Meurs, Peter Helderman, Wim van Dijk, Nol Halverhout, Bram van Veldhuizen, Jillis de Vries, Joop van Veldhuizen, Henk van der Naaten en Hans Reinirie. Zittend Ton Lansbergen, Aad van Dijk, Cees Olsthoorn, Dennis van Niel, Sjaak Nederpelt en Gerard van Dijk.

Op 15 september 1981 kwamen Martien van Paassen en Jan van Gaalen op het idee om opnieuw een supportersclub in het leven te roepen. Er kwam een ledenwerving en er bleek veel belangstelling. De leden van de supportersgroep betaalden een jaarlijkse contributie. Van deze contributiegelden werd een hoop geregeld zoals; bij elke thuiswedstrijd van VELO 1 werd er een informatiefolder samengesteld met o.a. de opstellingen en een standenlijst. Er werd vaak vervoer geregeld voor uitwedstrijden en er verscheen een fraai scorebord langs het hoofdveld. Ook hadden de supporters aandacht voor de spelers bij ziekte, langdurige blessures en jubilea.

Op 15 september 1982 werd de VELO-accommodatie verder uitgebreid met een vergaderruimte en een judo-dojo en op 29 oktober van dit jaar werd de nieuwe lichtinstallatie in gebruik genomen met een vriendschappelijke wedstrijd tussen VELO en FC Den Haag. Op 17 november 1982 deed het damesvoetbal bij VELO haar intrede.
In het seizoen 1983-1984 degradeerde het eerste elftal van VELO weer terug naar de 3e Klasse KNVB. Daar zou de club een aantal jaren blijven spelen totdat men in seizoen 1987-1988 wederom kampioen werd en zich zodoende wederom 2e Klasser mocht noemen.

De jaren 1990 t/m 1999

In 1990 vierde VELO haar 60-jarig bestaan. Het hoogtepunt van deze viering was de beide wedstrijden tegen Ajax, te weten; Ajax landelijke jeugd tegen VELO onder 23 jaar en Ajax 1 tegen VELO 1. De wedstrijd van de jongere garde, welke van uitstekende kwaliteit was, eindigde zeer verrassend in 1-1. De ruim 1.500 toeschouwers die drie dagen later tussen het grote Ajax en VELO 1 op een wervelende Ajax show hoopten, kwamen bedrogen uit. Het was en bleef 0-0.
Op zondag 12 mei 1991 speelde VELO 1 een beslissingswedstrijd tegen OVV om niet te degraderen naar de 3e Klasse. VELO won deze wedstrijd met 3-1. Door deze winst en met de al gewonnen periodetitel op zak mocht VELO nu ineens aan de nacompetitie voor promotie meedoen. VELO redde het niet in deze nacompetitie voor promotie. Thuis tegen Roodenburg werd het nog 2-2 maar de wedstrijd tegen het sterke Spartaan'20 werd in Rotterdam verloren.

In het seizoen 1991-1992 won VELO 1 op zaterdag 6 juni 1992  de "Westland-Cup".

Later meer historie en foto's van VELO.....

>

Seizoen 2010-2011

Het eerste elftal van VELO werd in seizoen 2010-2011 ingedeeld in de 2e Klasse C, met als tegenstanders ADO Den Haag, UVS, Full Speed, Delft, Laakkwartier, UDO, RKDEO, HMSH, sv Wateringse Veld, GONA, DHL, Woerden en Teijlingen.

>

Later hier meer....

Seizoen 2011-2012

>
Vorig seizoen werd het eerste elftal van VELO dus ongeslagen kampioen en de nieuwe trainer, Cees Tempelaar, sprak zich voor aanvang van dit nieuwe seizoen uit dat zijn team ook in seizoen 2011-2012 hoge ogen zouden gaan gooien. Er waren weinig mutaties in de A-selectie van VELO. Alleen keerde Ramon Ripson (ADO Den Haag) terug op het "oude nest" en kwamen er 6 A-spelers over van eigen jeugd.
Na dus het kampioenschap van afgelopen seizoen werd VELO in seizoen 2011-2012 ingedeeld in de 1e Klasse B samen met SJC, Boshuizen, Pancratius, Schiebroek, Quick, VUC, Papendrecht, Nieuwerkerk, UVS, Excelsior'20, GDA, HVV en VELO.
Ondanks alle euforie debuteerde VELO op zondag 4 september 2011 niet echt best in de 1e Klasse want in de eerste competitiewedstrijd verloor men met maar liefst 5-0 bij ADO Den Haag. Toch raakte de formatie van trainer Tempelaar niet in paniek want in de volgende wedstrijd versloeg men thuis Nieuwerkerk met 5-2. Bij Quick leed men nog wel een 2-0 nederlaag maar daarna werd er achtereenvolgens flink gewonnen van Pancratius (3-1), Excelsior'20 (4-0), UVS (1-4) en HVV (4-1) en steeg men hierdoor naar een knappe tweede positie in de 1e Klasse B. Helaas voor VELO gingen de laatste twee wedstrijden voor de winterstop tegen koploper FC Boshuizen (2-0) en Neptunus/Schiebroek (1-2) verloren en leed de club hiermee duur puntenverlies. Toch ging VELO met 24 punten uit 12 wedstrijden nog steeds op een tweede positie in 1B de winterstop in, al hadden de mannen van Tempelaar nu wel 6 punten achterstand op koploper Boshuizen.
Tijdens de winterstop ging de gehele VELO selectie van 1 januari t/m 8 januari op trainingskamp naar Maspalomas Gran Canaria. Daar werd ook bekend dat het contract met trainer Cees Tempelaar en diens assistent met een jaar werd verlengd.
In de eerste wedstrijd na de winterstop haalde VELO nog wel revanche op ADO Den Haag maar daarna volgde er een hele slechte periode met drie nederlagen en twee gelijke spelen. Door deze slechte serie was VELO inmiddels afgezakt naar een 7e positie en leek de competitie gespeeld. Niets was echter minder waar want na o.a. overwinningen op SJC (5-2), Papendrecht (0-3), VUC (4-0), GDA (0-2) en Boshuizen (3-2) eindigde de debutant van de 1e Klasse met 44 punten uit 26 duels (doelsaldo 59-44) op een uitstekende 3e plaats en nam hiermee de 3e periode over van kampioen Quick. Als promovendus was dit natuurlijk een geweldig resultaat.
Op donderdag (Hemelvaartsdag) 17 mei begonnen devoetballers van VELO de nacompetitie, met als doel promotie naar de Hoofdklasse, slecht want thuis werd met 1-2 verloren van VVY. Op 20 mei volgde de uitwedstrijd tegen VVY en in een bloedstollende wedstrijd werd het uiteindelijk na verlenging 2-2 en was VELO met deze uitslag helaas uitgeschakeld.
Melvin van der Zeijden werd dit seizoen topscorer van VELO 1 met 19 doelpunten, gevolgd door Jeffrey Beukenholdt (11).
Toch zette VELO nog een kroon op dit mooie seizoen door in de finale van de FLYNTH-Westland-Cup Excelsior Maassluis met 3-2 te verslaan.

Later hier meer...

Seizoen 2012-2013

>
Het 1e elftal van VELO kwam dit seizoen wederom uit in de 1e Klasse B die ditmaal bestond uit: ADO Den Haag (Den Haag), FC Boshuizen (Leiden), De Meern (De Meern bij Utrecht), Excelsior'20 (Rotterdam), Kocatepe (Rotterdam), Magreb '90       (Utrecht), Neptunus-Schiebroek (Rotterdam), Nieuwerkerk (Nieuwerkerk aan de IJssel), PFC (Geervliet), RKDEO (Nootdorp), SJC (Noordwijk), UVS (Leiden), VELO (Wateringen) en VOC (Rotterdam).

> 

Palmares VELO Zondag

Kampioenschappen
1946-1947 1e klasse B HVB * 
1948-1949 1e klasse A HVB
1956-1957 1e klasse A HVB
1961-1962 4e klasse C
1962-1963 3e klasse B
1972-1973 3e klasse C
1980-1981 3e klasse B
1987-1988 3e klasse B
2010-2011 2e klasse A
 * = geen promotie
Andere prestaties
2007-2008 Winnaar nacompetitie, promotie naar 2e Klasse KNVB
2011-2012 Winnaar van de FLYNTH-Westland-Cup

Palmares VELO Zaterdag
Kampioenschappen
1947-1948 2e klasse A HVB
1976-1977 2e klasse B HVB
1988-1989 1e klasse A HVB

Parade der voorzitters bij VELO

1930-1933 Richard Kramer
1933-1935 Aad Stolker
1935-1941 Henk Zwinkels
1941-1947 Niek Boelrijk
1947-1948 Rein v.d.Zande
1948-1959 Geerd de Gier
1959-1960 Martien Nederpel
1960-????  ?

Parade der trainers bij VELO

1934-1944 C.Koelewijn
1944-1946 Aad Kant
1946-1949 Leo Verbergh
1949-1950 C.Koelewijn
1950-1953 Aad Kant
1953-1958 Leo Ramakers
1958-1959 Peter Scholte
1959-1960 Wim Tap
1960-1961 Harry de Vos
1961-1962 Harry de Vos  (kampioen 4e Klasse)
1962-1963 Harry de Vos  (kampioen 3e Klasse)
1963-1964 Harry de Vos
1964-1965 Jan van Buitenen  (degradatie uit 2e Klasse)
1965-1966 John Huguenin
1966-1967 John Huguenin
1967-1968 John Huguenin
1968-1969 Arie de Wit
1969-1970 Arie de Wit
1970-1971 Arie de Wit
1971-1972 Piet van Dijk
1972-1973 Piet van Dijk
1973-1974 Piet van Dijk
1974-1975 Wim van Buuren
1975-1976 Wim van Buuren
1976-1977 Wim van Buuren
1977-1978 Wim van Buuren
1978-1979 John van der Lubbe
1979-1980 John van der Lubbe
1980-1981 Hans Reinirie
1981-1982 Hans Reinirie
1982-1983 Hans Reinirie
1983-1984 Jan de Gier / Piet van Dijk (a.i.)
1984-1985 Rob Claassen
1985-1986 Rob Claassen
1986-1987 Jan de Jong
1987-1988 Jan de Jong 
1988-1989 Jan de Jong
1989-1990 Jan de Jong
1990-1991 Jan de Jong
1991-1992 Slobodan Dutina
1992-1993 Jan Hoos
1993-1994 Jan Hoos  (promotie naar 1e Klasse)
1994-1995 Jan Hoos
1995-1996 Jan Hoos
1996-1997 Jan Hoos
1997-1998 Jan Hoos
1998-1999 Jan van der Laan
1999-2000 Simon van Vliet
2000-2001 Simon van Vliet
2001-2002 Simon van Vliet
2002-2003 Simon van Vliet
2003-2004 Albert van der Dussen
2004-2005 Albert van der Dussen
2005-2006 John de Letter
2006-2007 Jan de Jong
2007-2008 Jan de Jong
2008-2009 Jan de Jong
2009-2010 Corné van Doorn
2010-2011 Corné van Doorn
2011-2012 Cees Tempelaar
2012-2013 Cees Tempelaar
2013-2014 Cees Tempelaar

Naar alle clubs