Columns

HC Cup geschiedenis, W.I.K. in 1984; door Rini Toet
Geplaatst door Rob Pronk
20 januari 2010 - 09:32

Toen in 1980 de HC Cup in de Haagsche regio voor het eerst werd georganiseerd dachten vele Haagse voetballers ”het zal allemaal wel”. Dat dit toernooi zo succesvol is geworden is uiteindelijk te danken aan de vele grote alsmede kleine verenigingen die steeds enthousiaster aan dit toernooi begonnen.

Dat het aanzien van de HC Cup de laatste jaren wat minder is geworden is mede te danken aan het feit dat er steeds minder deelnemers zijn. Maar wat wil je met het beleid om kleine verenigingen maar liever op te doeken.

Door de loop der jaren heeft WIK 1 met wisselend succes aan het toernooi deelgenomen. In 1980, de eerste editie van dit toernooi,  werd de eerste wedstrijd verloren van latere finalist Kranenburg. Kranenburg verloor de finale van Texas DHB waar nog een oud-Wikker (Peter Smit) in het veld stond.

In 1984 verloor WIK in de halve finale van KMD uit Wateringen. Na overwinningen op o.a. SEV, Postduiven, RVC (hoofdklasser) en DSVP (Hoofdklasser met trainer Dick Advocaat) werd de halve finale op het veld van KMD in de verlenging verloren. Na 97 minuten in de reguliere speeltijd stond de 0-1 stand in  het voordeel van WIK op het scorebord, echter na een onvergetelijke situatie in de 98e minuut wist KMD op 1-1 te komen. Dit terwijl er al vele Wikkers (en druk was het) stonden feest te vieren, immers wij zouden de finale spelen.
Niets bleek minder waar, in de verlenging moest WIK na een hersenschudding van Gerard Ponsen met 10 man verder en bleek de accu leeg. Een 3-1 nederlaag en veel treurende Wikkers!

Nog steeds ben ik er heilig van overtuigd dat de scheidsrechter, met zijn bijna zuivere speeltijd, ons een oor heeft aangenaaid. Nog zie ik Stien Weening na de wedstrijd huilend van (sport)verdriet in de mooie kantine van KMD (tegenwoordig SVH) zitten. Nog zie ik enkele spelers volledig uitgewoond op het veld liggen en nog zie ik Ome Jan Lorsheijd deze jongens opbeuren. Nog voel ik de kramp in beide benen waarin ik de verlenging last van had en steeds meer last van kreeg. Nog zie ik de vertegenwoordiger van tegenstander KMD bij ons na de wedstrijd de kleedkamer betreden met de mededeling dat hij ook trots op ons was en dat wij wellicht meer hadden verdiend. Nog hoor ik de emotionele reacties die dit bij enkele van onze spelers opriep. Nog voel ik het respect dat wij als Wikkers toentertijd binnen de Haagsche regio hebben afgedwongen. Want was het niet zo dat wij als onderafdelingvereniging het buitengewoon ver hadden geschopt en zelfs het grote RVC alsmede DSVP via geweldige overwinningen uitschakelden.

Nooit is het op dinsdagavonden zo druk geweest bij WIK, immers alle Haagse voetballiefhebbers wilden dat stuntende WIK wel eens aan het werk zien. Nog zie ik de kaartclub een uur later beginnen  met hun wekelijkse, reguliere, kaartavond. Immers, ook zij wilden dit succesvolle traject niet missen. Nog zie ik Ome Willem Lorsheijd zwaar teleurgesteld, maar enorm trots, balend rondwandelen en nog steeds zie ik de teleurstelling ik de ogen van alle spelers en het begeleidingsteam van WIK.

En dan die kwartfinale tegen de Postduiven waarin WIK, in de laatste minuut via een strafschop op 1-0 wist te komen. Oh, wat was onze trainer Coos Hubscher trots. Diverse keren is hij gebeld door de Haagsche Courant met de vraag of wij weer gingen stunten. En Coos had zijn antwoord altijd paraat met de enigszins op Haagse bluf geduidde mening dat wij dat inderdaad van plan waren. Dit terwijl Coos uit Wassenaar kwam, wat een topman, een echter human resource manager.

Nu, 25 jaar na dato, ben ik feitelijk nog ziek van deze verloren halve finale. We hadden de wedstrijd volledig in handen en zelfs na het uitvallen van sterspelers Leo Toet en Edwin Hazebroek (vlak voor tijd)  waren  er geen twijfels, wij zouden winnen.  Nog steeds vraag ik me af als deze iconen niet geblesseerd zouden zijn geraakt of we dan wel hadden gewonnen. Eerlijk waar, het zit me nog steeds niet lekker!
In dat jaar ook werd van onze vereniging een speler voor het Haagse elftal geselecteerd, dit had mede te maken met de prestaties in de HC Cup.
 
Na dit toch wel geweldige resultaat in 1984 is nog 3 keer de 16e finale en 1 keer de 8e  gehaald en hebben we jarenlang behoorlijk mee kunnen draaien in dit toernooi. Ik kan me herinneren dat we ook nog eens het keertje het grote DHC en VCS moeilijk wisten te maken, echter zoiets als in 1984 zullen we nooit meer maken want de Haagsche Courant Cup is er anno 2010 niet meer.......

Spelers van W.I.K. uit 1984

Michel Havenaar, Wim van Kesteren (speciaal ingehuurd van WIK 3), Peter van Ostrom, Frank Vrijmoed, Theo Heijdt, Leo Toet, Rini Toet, Nol Roberti, Edwin Hazebroek, Loek Hemerik sr., Bart Jongejan, Nardus Kuiper, Gerard Ponsen, Richard Lansink (wisselkeeper).   
Trainer: Coos Hubscher.

Terug naar overzicht